Bananen Eiland

Vandaag regende het zoals de Amerikanen zeggen ‘katten en honden’ … daarnaast ook nog hevig mistbanken. Een sombere dag …. dat min of meer typerend was voor de dag zelf. Met gemengde gevoelens … we zijn een (goede) buur kwijtgeraakt. M&M zijn definitief verhuisd naar Faja da Ovelha.

Gelukkig niet vandaag met al die regen … maar gisteren … het was een prachtig mooie dag om te verhuizen. Het kostte 3 ritten met de vrachtauto en een pick-up truck om alles over te krijgen. Ze hadden de hulp van hun ‘loyale’ bouwploeg en we probeerden ook een handje mee te helpen. ’s Avonds gingen Wil en ik met een grote kom pasta salade en een fles ‘kinder-champagne’ om de verhuizing af te sluiten.

Zowel Marcel en Marijke waren bekaf … maar wel tevreden … met het nieuwe hoofdstuk in hun leven. Helaas zullen ze iedere dag een ontzettend saai uitzicht moeten meemaken. Om een idee te geven … uitzicht-1 en uitzicht-2. Erg he?

We wensen M&M ontzettend veel geluk in hun nieuwe Quinta Pereira te Faja da Ovelha.

Afgelopen maandag was dubbel feest:

Allereerst omdat Nico en Giovanna getrouwd zijn! Min of meer ontstaan uit praktische overwegingen (samenlevingscontract versus trouwen) is de keuze op het laatste gevallen. Dit jaar kleinschalig gevierd, maar volgend jaar bij de katoenen bruiloft is er feest! Vanaf Madeira nogmaals gefeliciteerd en zodra Transavia de tickets vrij geeft gaan we boeken hahaha…

Allertweetst omdat Marcel 29 jaar werd! Tussen de middag gevierd met een barbeque oftewel “churrasco”. Marijke moest werken en Don moest om 14h00 in Funchal zijn, dus die konden niet mee-eten. Daarom heb ik ’s morgens even wat vlees (4,5 kg), knoflook en brood opgehaald. Vervolgens in Paúl do Mar de familie van Marjke opgehaald, die nog nooit zulk lekker vlees gehad hadden! Het geheim zit hem in de laurierstok en de mix van knoflook, stukjes laurierblaadjes en zeezout. Dat geroosterd boven een open vuur, mmmmm…..

’s Avonds een etentje in Jardim do Mar, waarbij Noud net op tijd kon aanschuiven. Vlak daarvoor geland vanaf Brussel, en zijn eerste Smart-kilometers op Madeira achter de rug (hele verbetering na de Chevrolet Matiz van de vorige keer!) Het biertje viel er dan ook goed in, net zoals de kip aan het spit en patatten. De plantjes (=salade) en autobanden (=lulas oftewel calimari) liet hij aan zich voorbij gaan…

Hiehaaa, mijn vakantie is begonnen! Na veel gewerkt te hebben in september ben ik er eerlijk gezegd ook wel aan toe, of is dat een psychologisch iets, dat hoe dan ook zo werkt? Je weet dat je mag gaan uitrusten, dus word je moe… In het hoogseizoen gaan we ook achterelkaar door, gewoon omdat we weten dat het niet anders kan. (Trouwens, Dalila heeft op 19 mei volgend jaar net zoveel groepen als op 31 maart, de belangrijkste aankomstdag voor het bloemenfestival. We riepen steeds dat mensen meer moesten gaan spreiden, blijkbaar hebben ze ons gehoord… )

De komende week is vooral praktisch gericht, wat klusjes waar ik al tijden niet aan toegekomen ben, we moeten eindelijk onze verblijfskaarten om gaan zetten naar ons nieuwe adres (waar we inmiddels ook al bijna een jaar wonen) enz. enz. De verhuizing van Marcel en Marijke valt in deze week, dus misschien kunnen we daar nog een helpende hand bij bieden (al is het maar om het “oude” appartement netjes achter te laten).
Volgende week staam een paar dagen Boaventura gepland. Vrienden van ons hebben daar een huis, dat in die periode niet verhuurd is. Wij mogen er gebruik van maken en gaan volop genieten van het moois dat de noordkant van Madeira te bieden heeft!

Op tafel staat naast de asbak een bordje met “Verboden te roken”…

Afgelopen weekend ben ik op stap gewenst met 5 Oostenrijkse journalisten, van diverse kranten, de Oostenrijkse WOMAN en Radio Wenen. Zij gaan een artikel over Madeira schrijven, en Radio Wien gaat diverse uitzendingen aan Madeira wijden. De journaliste heeft dan ook interviews met diverse bewoners gedaan, zowel Madeirens als niet-Madeirens. Tijdens de uitzending kunnen luisteraars bellen om vragen te beantwoorden, en de winnaar krijgt een reis naar Madeira aangeboden door Ruefa, één van de grotere Oostenrijkse tour operators (ik verzorg de groepen voor ze).

Eén van de activiteiten die we gedaan hebben is een boottocht met de Rota dos Cetáceos , een nieuwe organisatie op Madeira die zwemmen met dolfijnen aanbiedt. In rubberboten gaan maximaal 12 bezoekers, de “kapitein” en een zeebioloog op route, nadat een uitleg van een half uurtje is gegeven over de filosofie, de aanpak en hoe te handelen. Aan land staan twee uitkijkposten, die doorgeven waar dolfijnen en walvissen gezien worden. De boot gaat deze richting op, maar blijft op afstand dobberen om de dieren rustig waar te nemen. Men probeert de dieren zomin mogelijk stress en ongemak te bezorgen, ze zijn wild en dat moet ook zo blijven. Als de dolfijnen niet in de buurt van walvissen zwemmen, kunnen de opvarenden die dit willen het water in. Maximaal 2 tegelijk, en zonder spatteren en herrie. De dolfijnen aanraken is verboden, wederom geldt ze zijn wild en dat moet zo blijven.

Helaas hebben wij slechts een paar dolfijnen gezien, die in de buurt van walvissen zwommen. Daarom was het niet mogelijk voor de journalisten om te zwemmen (de walvissen kunnen onder deze omstandigheden agressief worden, en dat wil niemand natuurlijk). De organisatie biedt in zo’n geval twee opties: óf nog een keer meegaan en hopen dat het dan wél kan, óf het extra betaalde bedrag terug. Aangezien de journalisten de volgende dag terugvlogen, werd het voor ons de laatste optie. Maar we hebben wel 3 verschillende soorten walvissen waargenomen, fantastisch!

Ik ga binnenkort zeker nog een keertje mee, en zorg dan dat ik het fototoestel mee heb. Mogelijkerwijs krijg ik foto’s toegestuurd, die zal ik dan zeker plaatsen!

Gisterenavond naar de Marina van Calheta wezen eten … het leek een Madeirense eeuw geleden dat we laatst daar waren. Daar afgesproken met M&M en …. Addy …. een nieuwe Nederlandse gezicht voor Willisha en mij. Addy was tijdelijk voor zaken op bezoek. Sympathieke vent.

Addy overhandigde me een kopie van een stuk geschreven door Youp van ‘t Hek … met als titel “Zonnig Madeira”. Moet je maar eens lezen zei Addy. Youp kennende verbaasde me de titel van het stuk …. identiteitscrisis misschien? Menopauze? Lid van de EO geworden?

Maar toen ik ging lezen …. Haa! Daar is Youp weer!

Een geweldige en lachwekkend stuk (extra dimensie als je zelf op Madeira woont). Een paar citaten: » Read the rest of this entry «

Eigenlijk kan het genot van het leven heel simpel zijn … en velen beseffen dat (nog) niet. Terwijl er velen zijn die zich druk maken over alles en nog wat … leren wij hier op Madeira dat je kunt genieten van (kleine) dingen zoals brood en wijn.

Van ons (nog steeds) buren M&M hebben we een broodbakmachine overgenomen. Ik beschouw het als een soort toverdoos …. Je gooit simpelweg een paar dingen erin (meel, water, gist enz.) en een paar uur later heb je warm gebakken brood. Wat is er dan zo bijzonder hieraan zul je denken …. maar voor mij was dit een genot … niet alleen genieten van lekker net gebakken brood …. ook dat het voor mij de eerste keer is dat ik zoiets heb gedaan … en al de eerste keer is gelukt. Sindskort beschouw ik dit soort kleinigheden ook belangrijk om er stil bij te staan … want het genot zit ook in een klein hoekje.

Vanmiddag met Willisha en M&M naar een buitenverblijf van José (die werkt bij de bouw van M&M’s huis te Faja) waar hij een wijngaard heeft. Samen met familie en vrienden worden de druiven geplukt met de hand … in manden gevoerd naar de wijnpers. Vervolgens wordt het sap in vaten gegoten voor het rijpingsproces. Ook hier merken we aan zowel de mensen en omgeving dat eenvoud ook een genot kan zijn in het leven. Voorwaarde is dat je er voor open moet staan …. dan merk je het idyllisch en romantiek. Zelfs het (buiten) toilethuisje ….

Terwijl het druivensap zat te borrelen … kreeg ik een glaasje wijn van de oogst van vorig jaar. Nogmaals … je moet er voor open staan … zeker niet verwachten dat de wijn hetzelfde zal smaken als wat je in de supermarkt koopt of in een restaurant. Neen, azijn komt iets dichterbij in de buurt. Gelukkig was dit niet nieuw voor mij … aangezien ik eind jaren 70 een paar keer (maanden lang) bijna dagelijks dit soort glaasjes wijn door mijn keel heb geworstelt. Maar als je eenmaal geslaagd bezoek aan het toilet hebt gebracht …. dan vanaf dat moment kan je de hele wereld aan.

Nee, voor ons is dit niet van toepassing hoor, geen paniek! Maar wel voor Casaspider en familie. Over een paar dagen vertrekken ze van Curaçao naar Nederland, en de afgelopen dagen zijn ze druk bezig geweest met afscheid nemen.
Dat deed mij weer denken aan mijn afscheidsfeest van de GGD, inmiddels al weer ruim 3 jaar geleden. De borrel in de Ierse Pub in Haarlem was geweldig, en vooral de overweldigende hoeveelheid tijd die gestoken was in mijn afscheidskado’s. Denk aan de DVD die ter ere van mij gemaakt is (“Een dag uit het leven van Wil, applicatiebeheerder”). De CD die Marlon voor mij heeft samengesteld draai ik regelmatig (en moet nog altijd even slikken naar haar intro), en de klompsloffen doen zowel dienst in de winter (voeten warm te houden) als in de zomer (als stootbumper tussen deur en kozijn). Mijn opblaasvriendje kreeg vakantie nadat Don gearriveerd was, maar het was prettig om gezelschap te hebben in de 10 weken zonder Don (naast dat van mijn ouders en Gea natuurlijk).

Afscheid nemen is belangrijk, om een fase af te sluiten. Daarbij wordt het extra prettig als blijkt dat mensen je waarderen (dat wist je stiekem in je hart natuurlijk wel, maar toch fijn als het bevestigd wordt hahahaha).

CasaSpider, Lucy, Luchiano (9) en Diana (1): Don en ik wensen jullie een goede reis en veel succes in NL toe!

Afgelopen donderdag heb ik de rode Smart omgeruild voor een witte Clio, dit vanwege het feit dat ik Ria en Gijs enkele dagen zou rondtouren. Volgens Gijs had dat best gekund in een Smart (Ria paste wel in het achterbakje), maar bij JC Tours vond men het toch verstandiger als ik iets meer ruimte ter beschikking had…. Ria was het daar helemaal mee eens….

Een witte auto op Madeira is dus echt een crime, omdat er nu eenmaal veel bergstof ronddwarrelt. Okay, Beverwijk staat (zeker na een uitspraak van Linda Bos) bekend om de stad waar je eerst een doekje over de waslijnen moet halen voordat je de was kunt ophangen, maar Madeira kan er ook wat van. In dit geval zijn niet de Hoogovens Corus de schuldige, maar de bergen die langzaam eroderen.

Maar daar ging het helemaal niet om, terug naar de Clio! Dinsdag is besloten dat ik er voorlopig maar in blijf rijden, dus einde Smartje…. Gelukkig is dit wel een nieuwer type Clio met meer pit, en er zit een cd-speler in. En aangezien de zomer nu toch wel echt over is, zal ik de airco ook niet al te erg missen, toch????

Enige weken geleden kreeg ik op het werk een mailtje met een intrigerende titel: “Op de gok af…” Heel even dacht ik aan SPAM, maar gelukkig heb ik het mailtje toch geopend. Het bleek namelijk afkomstig te zijn van Ria, en zij probeerde Gijs over te halen om Madeira in zijn reisprogramma op te nemen. Gijs organiseert kleinschalige groepsreizen, waarbij genieten hoog in het vaandel staat.
Uiteraard was het geen enkel probleem om hen bij deze ontdekkingsreis te helpen. Hotel en programma waren snel geregeld, en afgelopen donderdagmiddag heb ik Ria en Gijs opgehaald van het vliegveld. Na een half uurtje ontdekten Ria en ik dat we vlak bij elkaar opgegroeid zijn (IJmuiden – Beverwijk), en dat we allebei op Pius X hebben gezeten! Weliswaar zat er ietwat tijd tussen onze schoolgaande jaren, maar er waren toch veel namen van leraren bekend bij ons allebei.
Hierna zijn diverse dagen met lekker eten en drinken gevolgd (ik heb heel wat wijnen geproefd die ik tot nu toe niet kende, en bijna altijd waren wij de laatste gasten die vertrokken, dit scheen wel een belangrijke SBT-factor te zijn). We hebben tussendoor een deel van het eiland verkend, en daarbij niet alleen gewerkt, nee vooral ook veel gelachen. Ria en Gijs zijn vanmorgen weer vertrokken met een hoofd vol ideeën en indrukken. Wel zijn we het er alle drie over eens dat de komende dagen toch echt op water en brood doorgebracht gaan zouden moeten worden… (Marijke, bedankt voor de heerlijke zelfgemaakte appeltaart!!!)
Dus… mocht je geïnteresseerd zijn in een bijzondere ontdekkingsreis naar Madeira, houd dan vooral de site van Scott Bilsen Travel in de gaten!