Bananen Eiland

Maandag heb ik mijn verjaardag gevierd! 25 jaar en vele maanden meer, zegt mijn schoonmoeder altijd op de vraag hoe oud ze precies is …
Allereerst iedereen bedankt voor de kadootjes (prachtige sjaal pap&mam!), leesvoer (Gerda) vele kaarten, SMSjes en telefoontjes!!!

Dit jaar heb ik besloten om het niet uitgebreid te vieren, maar zaterdagavond lekker uit eten te gaan met een paar vrienden. Adega da Quinta, het espetada-restaurant van de Quinta do Estreito, is 1 van mijn favorieten, dus daar hebben we genoten van niet alleen de overheerlijke espetada, maar tevens zoete aardappel met honing, gebakken banaan, gegrillde ananas, salade en patatjes met knoflook en kruiden, mmm…. Aan het einde werd ik nog verrast met een fles champagne, een taartje mét kaarsje en gezongen gelukwensen door de staf, leuk!

Mandag zelf heb ik gewerkt, hoewel ik bijna niet op kantoor geweest ben. Onze vertegenwoordigster in Duitsland was voor een kort bezoek op Madeira, dus mooie gelegenheid om haar ons nieuwe kantoor te laten zien. Om 11 uur heb ik haar opgehaald, en na diverse dingen besproken te hebben was het tijd voor lunch. Samen met Dalila en Ricardo, mijn collega’s, hebben we het restaurant Armazém do Sal (Zoutmagazijn) uitgeprobeerd. Zeker een aanrader!

Don moest ook in Funchal werken, en hij verraste me met een prachtig boeket bloemen (hij heeft hier inmiddels een aparte blog over geschreven). ‘s Avonds thuis gegeten met Phill&Shirley, vrienden uit Engeland, die gebruik gemaakt hebben van EasyJet om nog een weekje Madeira te genieten voor een fractie van de prijs die ze in augustus betaald hebben.

Dinsdag een compensatiedagje, nog tegoed van september! Prachtig weer, als dit een voorteken was wordt het een uitstekend jaar !!!

Gisteren (ja … het kan nog net) was Willisha 27 jaar plus nog een paar maanden geworden … en dus ging ik in Funchal (nog voor het einde van de middag) een bos bloemen voor haar kopen. Maar dan begint het ….

Probeer maar eens een bloemenwinkel te vinden op het ‘bloemen eiland’! Terwijl je in Nederland letterlijk over de emmers met bloemen struikelt langs de straat …. lijkt het hier op Madeira een grassprietje in een hooiberg. Vreemd!

Toch eentje gevonden in de nieuwe winkel centrum Dolce Vita. Weliswaar een kleine stalletje met merendeel plastic versies dan echte … maar ik vond toch een mooie boeketje voor mijn lief.

Grappig was dat i.p.v. dat ik tegen de bloemenwinkel dame nu ging zeggen ‘u heeft een sexy ….’ …. moest ik in het echt tegen haar vertellen hoe ze dat boeket moest inpakken … in plastic cellofaan. Want eerst wou ze het boeket in een klein papieren tas van Zara gaan proppen … maar dat leek me geen goed idee. Gelukkig kon ze al snel mijn gedachten lezen en besloot om het anders aan te pakken.

Vervolgens liep ik met het boeket buiten richting kantoor van Willisha … langs Avenida Arriaga en Avenida Infante omhoog. Terwijl ik liep … merkte ik dat een oude gevoel van jaren geleden terug was gekeerd …. ik voelde dat men naar mij keek. Ik had mijn zonnebril op en dus kon ik met mijn ogen schuin links en rechts kijken … en ik zag dat voorbijgangers naar mij zaten te kijken … auto bestuurders idemdito… mannen keken mij argwanend en vrouwen hadden een vreemde blik in hun ogen. Kreeg zelfs het gevoel dat vanuit Quinta Vigia (waar Albert Jan Tuin vaak vertoeft) iemand achter de gordijnen naar mij stond te gluren … maar misschien verbeeldde ik me dat.

Wat is dit nou?? Leef je op een eiland dat bekend staat als ‘bloemen eiland’ …. en loop je met een bos bloemen op straat … gaat iedereen naar je zitten staren alsof ze nooit eerder zoiets hebben meegemaakt!

Op kantoor heb ik meteen de bos maar naar Wil gegooid en meteen naar de cafe gevlucht om een flinke borrel te nemen.

By the way schat … nogmaals van harte gefeliciteerd ….

Dankzij Renée kan ik jullie al verblijden met twee foto’s van de Smurf! De Smart had als letters “AL”, en de Smurf heeft dus “FR”. De familie snapt wel waarom dit leuk is.

De Smurf op zijn oude stekkie…

Renee in de Smurf

Eén van de sites die Don en ik volgen is Algarvemagazine.nl. Hier las ik een leuke aankondiging, die ik jullie niet wilde onthouden!

Veel plezier!!!

Ik hoor bezoekers beweren dat ze een auto huren en na 1 week het hele eiland hebben gezien (?) Betekent dat ze nog veel harder rijden dan de lokale bevolking hier?? Dat kan ik me niet voorstellen.

Ook geloof ik niet dat ze alles hebben gezien …. zelf niet na 1 maand …. of zelfs een jaar.

En om het te bewijzen …. kijk maar naar de volgende slideshow van een selectie (let op! een selectie!) van de mooiste foto’s gemaakt door Madeira bezoekers …. » Read the rest of this entry «

Vandaag heb ik de eerste “officiële” kilometers gemaakt met Smurf, oftewel de Renault Twingo! Zodra het weer iets beter wordt zullen we een foto maken en plaatsen, maar neem in gedachten een lekker opvallende petrol-kleur, dan weet je hoe hij er uitziet!

Vanmorgen om 5 voor 9 waren Don en ik aanwezig het bij het kantoor in Estrela da Calheta, om de auto op mijn naam over te laten schrijven. Er waren twee wachtenden voor ons, maar om kwart voor 10 stonden we dan toch weer buiten. Door naar Loreto, naar het AXA-verzekeringskantoor. Voor Smurf een iets uitgebreider pakket genomen dan voor de Toyota, omdat ik nu eenmaal 5x per week op en neer naar Funchal zal gaan. Om kwart voor 11 stapten we het kantoortje weer uit, en in de stromende regen kwamen we 5 minuten later thuis aan (alles nog met de Toyota).

Gelukkig was het droog toen ik in Smurf stapte, en tot aan Funchal is het praktisch droog gebleven. Even wennen aan schakelen zonder koppelingspedaal (vooral het moment bepalen waarop je schakelt, nét voldoende gas los laten om daarna soepel door te kunnen gaan), maar dat was op de terugweg al vertrouwder. Bij iedere auto moet je ervaren hoe de wegligging is, wat hij wel c.q. niet kan hebben, dus vandaag heb ik het rustig aan gegaan, mede gezien het natte wegdek.

Morgen werkt Don ook in Funchal, dus dan kunnen we kiezen welke auto we nemen (beter gezegd: wie er rijdt.. hij in de Toyota of ik in Smurf)!

Eindelijk een ‘echte’ Madeirense film … over Madeira …. van toen en nu … met (als ik het goed heb) echte Madeirense acteurs.
“As Memórias que Nunca se Apagam” … “De herinneringen die nooit worden gewist”

Helaas heb ik hem nog niet gezien …… wie wel?

Bekijk de trailer As Memórias que Nunca se Apagam

Vandaag allereerst felicitaties voor Gerda! Nu zijn mijn beide zussen 50 jaar (nog drie jaar en 13 dagen, dan ben ik het zelf ook!). Vanavond even gebeld, lekker bijgekletst, en fijn te horen dat de kaart precies op tijd aangekomen was. Volgens Don moest er nog wel wat verbeterd worden aan mijn Portugese versie van “Happy birthday”, vooral tekstueel dus, maar de bedoeling was goed!

Parabéns pra você
Nesta data querida
Muitas felicidades
Muitos anos de vida

Verder felicitaties voor mezelf! Mag je dat eigenlijk doen? Ach, ik ben gewoon heel blij met de aanschaf van een petrolblauwe Renault Twingo. Half-automaat, dus schakelen zonder koppeling! Vorige week kwam ter sprake dat Renee niet zo goed overweg kon met de Twingo als ze gehoopt had, dus werd ie bijna niet gebruikt. Don en ik waren aan het denken over de aanschaf van een 2e auto, omdat de kans dat ik weer een huurauto tot mijn beschikking krijg wel errug klein is. Al deze feiten gecombineerd waren we het er snel over eens dat de auto voortaan maar in Arco da Calheta – en niet meer Estreito da Calheta – zou wonen.

Donderdagochtend gaan Don en ik even alle papieren in orde maken, en daarna kan ik er zorgenloos in rond rijden. Zijn we allebei weer onafhankelijk, lekker gevoel!

Binnenkort ga ik me tussen de middag in a Dolca Vita storten, het nieuwste winkelcentrum van Funchal. De eerste berichten melden dat het vooral meer van hetzelfde is, alleen is een belangrijk voordeel voor mij dat ik er lopend naar toe kan (nu en dan ga ik in de middagpauze naar het Forum toe, maar daar heb je toch echt de auto voor nodig). Altijd handig om een Qualifrutas, Loja de Gato Preto, Bata of de sleutelboer/hakkenbar in de buurt te hebben. En ik lees net dat l’Occitane en Provence er ook komt! Dit winkeltje hebben Marijke en ik vorige week in Lissabon ontdekt, alleen was dat op zondagochtend en was het gesloten… Heerlijke zeepjes, geurtjes en meer van dat soort onnodige maar oh zo leuke dingetjes…..

A.s. maandagvond beginnen we weer met onze Portugese lessen. “We” zijn Marcel, Marijke en ik, en vanwege de verhuisbeslommeringen van M&M hebben we eind juli besloten om even te stoppen. Hun tijd en energie ging volledig op aan de huizen en alles wat daar mee samen hing, maar nu is de schoolvakantie dus echt voorbij. Ondertussen merk ik wel dat ik meer durf te praten, maar die ellendige werkwoorden hé….. In het Nederlands hebben we drie verschillende vormen van tijd (ik ga, ik ging en ik ben gegaan), maar in het Portugees zijn het er zes! Nu heb ik nog niet eens de eerste vorm goed onder de knie, laat staan de tweede. Sommige uitvoeringen zitten goed in mijn hoofd (eu tive = ik had), maar heel veel hebben de vervelende neiging om steeds weer te verdwijnen uit mijn geheugen. Kon ik maar een extra harddisk laten plaatsen, zou een stuk gemakkelijker zijn…

Dus… vanaf dit weekend moeten de schoolboeken weer ingekeken worden, pfffff……