Bananen Eiland

Rabaçal is een natuurreservaat dat in het midden van het beschermd Laurisilva regewoud bevindt, en tevens locatie waar bronnen, ontstaan door het regenwater uit de hoogvlakte (Paúl da Serra), ontmoeten. Het plek Rabaçal had hierdoor een heus magische sfeer gekregen. Gekenmerkt door de smaragdgroene bergen en betoverend valleien.

Ik schreef ‘had’ omdat afgelopen jaren de toerisme heeft de sprookjesachtige plek ontdekt. Op het westelijk hoogland – het plateau Paúl da Serra, dat merendeel bestaat uit heidegebied, is het startpunt waar men naar het Rabaçal kan bezoeken. Het vroeger rustige plek is nu vol geparkeerde auto’s (in het hoogseizoen) waar men vervolgens een small steil en kronkel weggetje afdaalt naar een hut voor de bosarbeiders (met picknicktafeltjes en toiletten). Vanaf daar kan men starten de levada wandeling starten naar Risco en 25 Fontes (25 Fonteinen).

Het is een hele wandel vanaf de parkeerterrein naar het begin van de levadas. Intussen heeft de gemeente pendeldienst met kleine bus ingezet …. welke wandelaars gebruik van kunnen maken.

Echter …. de regering en gemeente zijn nu van plan om de toeristen een handje te helpen … door het bouwen van een grote kabelbaan complex. Plan is om dan een kabelbaan systeem te bouwen (zoals die in Funchal dat start vanaf de zee boulevard en naar Monte gaat) van Paul da Serra naar de boswachterij … met een capaciteit van 240 personen per uur (!) Plannen zijn in de maak en het ziet er naar uit dat ze gewoon zullen uitvoeren … zonder echt naar de gevolgen voor de natuur in acht te nemen. Hiermee vervalt de definitie ‘ongerept natuur’ voor Rabaçal en de UNESCO betiteld beschermd natuurgebied.

Helaas kent men hier op Madeira geen sterke natuur- en milieu-organisaties zoals we die in Nederland hebben. Er zijn wel een paar kleine organisaties … maar hun stemmen hebben amper invloed. En de plannenmakers van het project die denken alleen maar rechtlijnig en beschouwen argumenten zoals ‘bescherming van het natuur’ onzin.

Vindt u bescherming van het natuur (waar ook te wereld) ook onzin?

Zo niet … bent u bereid om ook mee te doen met de online petitie tegen de bouw van de kabelbaan in Rabaçal?

Of wilt u zelf dit onder de aandacht van de mensen brengen via uw blog, krant, tijdschrift of andere media?

Website en bloggers kunnen naar www.madeirastop.com bezoeken voor een verzameling te gebruiken logo’s …. of je kunt onderstaand html-code kopiëren en die op je eigen website plaatsen:

<a href="http://www.madeirastop.com" title="Help protect Rabaçal" ><img src="http://www.madeirastop.com/img/pub/madeirastop-180-01.gif" alt="Help protect Rabaçal" border="0" /></a>

Ik ben tegen de bouw!

Ook op Madeira is afgelopen weekend de wintertijd weer ingegaan, en het lijkt wel of ik er ieder jaar meer last van heb. Vier weken geleden heb ik ook een uur tijdsverschil meegemaakt tijdens mijn weekje NL: dat leverde geen “jetlag” gevoel op maar dit uurtje verschil wel degelijk!

Misschien is het psychologisch, omdat we er maandagochtend pas aan dachten om de klokken bij te stellen? Gisteren vond mijn lichaam dat het wel tijd was om naar huis te gaan, en toen moest ik nog een uur pfffff….. Gisteravond lag ik dan ook om 22h15 op bed, vroeg voor mijn doen! Heerlijk geslapen en vandaag viel het allemaal gelukkig al weer mee.

Wel merk ik het verschil heel erg als ik naar huis rijd. Nadat ik me de stad uitgeworsteld heb (vandaag deed ik daar alleen al 15 minuten over) kom ik op de oprit naar de snelweg. Ik neem meestal de afslag naar het ziekenhuis, en op het stuk tussen de snelweg en de rotonde wordt een nieuwe tunnel gebouwd die de snelweg en de haven zal gaan verbinden. De werkzaamheden schieten al flink op, maar de nieuwe middenberm is nog niet klaar… Oftewel de lantaarnpalen staan er nog niet! Tot vorige week is me dat niet eens opgevallen, maar nu merk ik wel degelijk dat ze er niet zijn omdat het al flink schemert. Maar de lichtjes op de berghelling tegen Cabo Girão en de prachtige zonsondergangen maken dit weel helemaal goed…

Al twee dagen achterelkaar heb ik weer bij mezelf gedacht: “Wat woon ik toch op een mooi stukje werelnd”!

Alles gaat hier lekker z´n gangetje. Het weer is ongelofelijk mooi voor de tijd van het jaar, in huis doen we beetje bij beetje steeds meer klusjes, het werk draait voor ons allebei lekker (Don heeft zelfs momenten dat hij “nee” moet zeggen en een project doorsluist naar een vriend), en dit weekend heb ik een lange broek en 2 topjes gemaakt! De broek is nagemaakt van een model dat heerlijk zat maar waarvan de stof echt gaar was, en ik ben dik tevreden over het eindresultaat! Vanavond modeshow

Vanmorgen hebben we de bolletjes geplant die verstuurd waren vanuit Nederland: tulpen en blauwe druijfjes… Totnutoe deden tulpen het niet goed in een pot, maar nu staan ze in de volle grond dus we hopen op beter resultaat. Waarschijnlijk heeft de hogere wintertemparatuur een grote invloed, anders zouden we het niet weten… Ik heb pepertjes gezaaid en de plantjes groeien als kool. De lavendel in de pot maakt behoorlijk wat blaadjes maar groeit verder niet echt verder, de zaadjes die ik direct in de grond gedaan heb doen hoe dan ook weinig. Ach, als je het niet probeert wordt het zeker niets, toch?

Ook vandaag was het weer duidelijk dat we geen bel hebben… Don vond vanmiddag een briefje in de bus dat we morgen vanaf 10 uur twee pakketten kunnen ophalen op het postkantoor!

Morgenavond dus een zeer vroege Sinterklaas-avond

Inmiddels is mijn vakantie al weer voorbij, sinds woensdag ben ik weer aan de slag! De week op Madeira is niet helemaal verlopen zoals ik gehoopt had, doordat ik een buikvirus mee had genomen vanuit Nederland. Een paar dagen op de bank hangen, veel BBC Prime en MTV Portugal kijken en ik had het al weer helemaal gehad… “Ontspanning door inspanning” past beter bij mij (en inmiddels heeft Don het van mij overgenomen, maar gelukkig is dat ook bijna voorbij).

Vervelende bijkomstigheid was dat we daardoor ook niet zoveel tijd met Phill&Shirley, Engelse vrienden van ons die hun 3e vakantie voor dit jaar op Madeira doorbrachten, konden spenderen als gedacht. Ik had er gewoon de puf niet voor. We hebben wel zoveel mogelijk samen gegeten, maar overdag weinig gezamenlijk gedaan. Afgelopen dinsdag was het Shirley´s beurt om haar 50e verjaardag te vieren, de 3e dit jaar op Madeira waar wij bij waren! Shirley heeft een grote wens: een helicoptervlucht boven Madeira, dus dit had ik voor ze geregeld. Phill had ook Don en mij uitgenodigd, en het zou een 30 minuten durende vlucht boven de zuidwestkant van het eiland worden. Vlak voordat wij richting heliplatform zouden afreizen kreeg ik echter een telefoontje: door technische problemen moest de vlucht uitgesteld worden. Helaas was het probleem dusdanig groot dat er zelfs een mecanicien van het vasteland moest komen, maar vrijdagochtend was het blijkbaar toch opgelost (ik zag hem weer vliegen). Helaas was dit ook de dag dat Phill&Shirley terug moesten keren, dus de vlucht is uitgesteld tot de volgende vakantie.

Wel hebben we met z´n viertjes de zona velha (de oude wijk) van Funchal weer eens verkend en ´s avonds heerlijk gegeten bij restaurant Armazém do Sal (in het straatje achter het kantoor van de Porto Santo Line).

Zelf heb ik over 6 weken al weer vakantie. Tja, het “gat” tussen februari en eind september was groot, maar nu zitten de vakanties vlak achter elkaar. Johan Cruyff zei het al: ieder nadeel heeft z´n voordeel!

Maandagochtend hebben Don en ik bij het postkantoor 2 matrassen en de dozen met lattenbodems (plus patroontekenpapier) opgehaald! Thuis de opgerolde matrassen direkt van hun verpakkingsmateriaal ontdaan (het was goed dat mijn ouders er nog een extra laag bubbelplastic omgedaan hadden), zodat ze hun originele vorm konden gaan aannemen. Bestudering van de rijkelijke hoeveelheid etiketten leerde ons dat de pakketten van Beverwijk via Amsterdam, Brussel en Lissabon naar Madeira verstuurd zijn.

Vanavond gaan we de matrassen voor het eerst uitproberen, en morgen zal de ene lattenbodem in elkaar gezet worden (de andere kan nog niet, want de zijkanten zitten in de doos die nog onderweg is. Deze moesten wijken om ruimte te maken voor het patroontekenpapier ).

Track&Trace leerde me vandaag dat de 1e doos inmiddels in het land van bestemming aangekomen is. Als het traject net zo verloopt als met de grotere stukken, dan zou dit Lissabon betekenen. Hopelijk arriveert dit pakket binnen een paar dagen bij onze achterdeur, of eveneens op het postkantoor. Wat had ik er eigenlijk allemaal ook al weer ingedaan? Boeken, buitenlampjes op zonne-energie, een fitness-bal (met pomp), schilderijlijsten en nog veeeeeel meer. In de 2e doos zit in ieder geval mijn spijkerbroek plus de outfit die ik op het feest aan had, dus deze doos moet zeker spoedig arriveren!

Ik geloof dat iedereen wel eens dit heeft meegemaakt of zal meemaken. Dat je merkt dat het minder wordt … en met minder bedoel ik het levens-ingrediënt genaamd ‘fun‘. Bepaalde signalen maken je het duidelijk dat het een bepaalde richting zal gaan …. waar je later spijt van zult krijgen. Echter … als je goed over nadenkt dan besef je dat die signalen al een hele tijd aanwezig waren.

In mijn geval kom ik weer in één van mijn oude gedachten-debat met als thema ‘wat is de zin van mijn leven?‘. Even ter verduidelijking … dit valt niet onder de categorie zelfmoordneigingen of doemdenken. Nee … gewoon mezelf afvragen waarom geniet ik minder …. waarom raak ik gestressed.

Ja … je leest het goed … ik begin gestressed te raken. Ik … die altijd tegen een ieder beweert dat ik ‘geen stress‘ heb sinds ik op Madeira woon. Helaas kan de stress-virus zich ook aanpassen aan de omgeving en situatie …. en vindt het andere manieren om je te beïnvloeden.

Afgelopen dagen besef ik dat er een aantal factoren een rol spelen waarom het minder gaat. Belangrijkste factor is … mijn plichtgevoel dat ik heb jegens mijn werk. Ik investeer (in mijn ogen) te veel van mezelf aan mijn werk en projecten. Aan één kant word ik er voor beloond (met voldoening en geld) … echter aan de andere kant … de beloning (geld) dat ik ervoor vraag is ontzettend laag vergeleken met anderen. En het gaat ten koste van andere dierbare dingen in mijn leven. Ik zou opstaan bij een kringgroep en zeggen “mijn naam is Don Amaro … en ik ben een work-alholic!“. Bij deze ….

Oei! zal een aantal van jullie nu gaan denken …. dus je gaat ermee ophouden? Zoals ik schreef … ik ben een workalholic … en ik kan niet helemaal stoppen. By the way … het is een keuze (geen moet!). Eigenlijk … ik hou ontzettend (op de 3e plaats) van wat ik doe qua werk … daarnaast het biedt me de mogelijkheid (net genoeg) om hier op Madeira te blijven wonen. Nee … ik zal niet stoppen.

Wat ik wel ga doen zijn mijn prioriteiten herzien …. iedere dag weer … totdat ik er een goed gevoel van heb gekregen. Waarom zeg (schrijf) ik dit allemaal? Ten eerste … het opschrijven helpt me altijd om over na te denken (en dus is deze blog meer voor mezelf). Ten tweede … het kan zijn dat een aantal van jullie wat veranderingen zullen merken (maar misschien ook niet) komende tijden … en ik wil jullie alvast waarschuwen. Wat voor veranderingen kan ik nog niet zeggen … want zelf ben ik er nog niet helemaal uit.

Één verandering is al gestart sinds een paar weken (zelf maanden) … namelijk mijn aanwezigheid in de blog-wereld. Ik gaf de schuld aan de hoeveelheid werk en hoe druk ik het had. Ik beschouw dat nu als een zwak excuus. Maar hee!! …. ga nu niet denken dat ik nu meer tijd ga spenderen met bloggen, vrienden, uitgaan enz. Ook in die categorieën ga ik veranderen …. iedere keer ga ik het herzien.

Het komt erop neer dat ik wil voortaan leven alsof ik alleen een paar dagen te leven heb. Ach … hij gaat alsnog doemdenken! Nee … ik vind van niet … maar als je goed over nadenkt dan begrijp je wat ik bedoel.

Nogmaals … wat voor veranderingen het zullen worden … weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat het bedoeld is om mijn levenskwaliteit te verbeteren … en ook die van anderen (indien mogelijk). Ik hoop alleen dat jullie (iedereen die dit leest) niet zullen laten afschrikken met datgene wat ik hier heb geschreven. De relatie en vriendschap blijft nog steeds hetzelfde. Gemaakte afspraken zal ik zeker nakomen. Ik zal zeker mijn hulp en ondersteuning blijven geven. Ik zal nog steeds projecten aannemen en werk nodig hebben. Zal nieuwe uitdagingen blijven accepteren. Dit alles valt onder de categorie … betere levenskwaliteit … ‘fun’ ingrediënt. Alleen … ik zal het vaker gaan proeven … om te controleren of de smaak nog steeds goed is of beter wordt.

Maandagavond teruggekomen na een intens weekje Nederland. Feest gevierd, diverse winkels bezocht (flink wat kleding voor Don gekocht, allemaal goedgekeurd!), familie en vrienden gezien (ik was heel blij dat ik Menno weer gesproken heb!), duin/strandwandeling gemaakt, lekker gegeten, kortom wat wil een mens nog meer?

Op zaterdag heb ik twee matrassen, twee lattenbodems en 1 doos verstuurd met 16 kg. Zondag kwam ik er achter dat dat ik toch echt teveel bagage had… Gelukkig had ik een 2e doos gekocht dus die ging met 12 kg alsnog op de post, bedankt Pap&Mam!

Vanmiddag lag er een briefje in de bus dat we maandag vanaf 10 uur drie pakketten kunnen ophalen op het postkantoor. Ze waren langsgeweest, maar niemand antwoordde… Geen wonder, ons huis heeft ook geen bel! Daarom staat er het telefoonnummer van Don bijvermeld, zodat ze kunnen telefoneren… Maar goed, die paar dagen kunnen we ook nog wel wachten, toch??? Naar mijn idee gaat het om de matrassen en de lattenbodems, de doos loopt achter bij de andere pakketten.

Leuk hoor die track&trace, je kunt alles volgen. Zo staat er twee keer vermeld dat de pakketten aangekomen zijn in het land van bestemming: dit doet vermoeden dat het toch eerst naar het vasteland gaat, en vandaar door naar Madeira. Hoe dan ook, ik vind het heeeeel fijn te weten dat de grote dingen bijna op hun plek zijn!