Bananen Eiland

Is er nou écht geen fabrikant die een goed en stevig, Wil-bestendig model wasknijper kan ontwerpen?

Op Madeira gaan ze sowieso al niet zo lang mee, omdat het kunststof bros wordt door de UV-straling. Dus regelmatig knijp ik (en anderen ook heb ik begrepen) hele stukken van de pootjes. Afgelopen week heb ik weer eens een pakje grotere knijpers aangeschaft, altijd handig voor de zwaardere stukken zoals broeken en badhanddoeken. Maar… als je die iets te enthousiast vastpakt schiet de ene helft uit het metalen klemmetje.

Alstublieft meneer de wasknijperfabrikant, kan dat klemmetje niet nét even om het hoekje doorlopen? Dan kan dat losschieten volgens mij namelijk niet meer gebeuren.

Al met al zijn de houten knijpers toch het stevigst, maar ja die worden altijd zo lelijk van al het vocht dat er intrekt. Heel lang geleden heb ik gehoord dat de Engelsen een ander model gebruiken, meer een soort split die je vastklemt op de waslijn. Niks geen metalen klemmetjes die de helften op elkaar moeten houden… Toch maar eens zoeken of ik zoiets kan vinden… &%$#%/#$*%$

We hebben bij de Modelo een verwarming op gas gekocht. Dit was inclusief een gratis gas fles van de Galp. Er was een voucher inbegrepen waar je NAW gegevens moest invullen en vervolgens ging je met je lege gasfles naar de Galp om die gratis in te ruilen met een volle.

Gelukkig hadden we al een extra Galp fles thuis (nog half vol) … en dus hoefden we alleen te wachten totdat die leeg was en konden we de gratis fles ophalen (inruilen).

Tot zo ver is alles wel logisch …

Gisteravond gaf de fles zijn laatste zuchtje gas. Vanmiddag stapte ik in de auto met de wijlen gasfles en reed richting de Galp station te Tabua … dat een paar km verderop ligt (tussen Ponta do Sol en Ribeira Brava).

Echter mijn intuïtie speelde parten met mij … en ik ging voorbereid.

Daar aangekomen bij de Galp …. ik kom een gratis gasfles ophalen dat hoort bij deze aanbieding en ik liet hem de Galp voucher zien.
De man keek alsof hij water zag branden … zonder gas.

Mee naar het kantoortje. Vrouw op het kantoortje …. zag ook water branden.

Zij belde het hoofdkantoor. Legde situatie uit … en ik durfde te wedden dat de persoon aan de andere kant van de lijn ook water zag branden.
Zij wordt doorverwezen naar iemand anders. Alweer water branden.
Na een kwartier aan de lijn … het kantoor vrouwtje: Ze zeggen dat u naar een Revendedor (dealer) van Galp moet gaan en die is in Funchal …
Moest ik nu helemaal naar Funchal gaan rijden? …. nee, dat dacht ik van niet!
En wat zijn jullie? vroeg ik
We zijn een Posto de Abastecimento (leverancier) … en u moet naar de revendedor in Funchal gaan.
Ik keek op de voucher en daarin stond “… zowel Revendedores en Postos de Abastecimento.” …. ik liet haar de regel in kwestie op de voucher zien.
Tja … maar hoofdkantoor zegt …
Bel de hoofdkantoor …. ik wil met hun spreken!

Hoofdkantoor (Funchal) aan de lijn: Ja … maar wij weten niks van die aktie ….

Vervolgens word ik geconfronteerd met een aantal eigenaardige logica ….

Logica 1
Hoofdkantoor aan de lijn: Maar als ik u een volle gasfles geef …. wie gaat het dan mij betalen?
Ik: Das niet mijn probleem! Ik heb recht op een gratis gasfles volgens Galp (het bewijs had ik) en hoe jullie het administratief willen regelen is Galp zijn probleem en niet de mijne!

Ik bleef volhardend en zij zouden contact opnemen met de hogerhand binnen Galp. Ik bleef wachten.

Intussen schaarde (zoals verwacht) bijna het hele personeel van het pompstation te Tabua op het kleine kantoortje. En zoals verwacht … bemoeide iedereen zich ermee door zijn zegje te doen.

Tja … wij waren niet op de hoogte gebracht over deze aktie.
Als ze ons niks zeggen dan weten we het ook niet.

En toen kwam …. Logica 2
De pompbediende keek naar de voucher:
Ho, ho, attentie! …. hier staat dat het alleen geldig is tot 31 december!!! En dus niet meer geldig!
Ja zei ik wat staat er precies geschreven?
Hij las voor: Aanbieding is geldig tot 31 december 2009 …. (1 minuut stilte) …. oooooo ja (inclusief een onnozele glimlach).

Logica 3
Vrouwtje van het kantoortje:
Attentie … er staat dat Galp u een gratis Carga de Gas aanbiedt …. en dat is een lege fles!
Ik keek haar aan ….. als er staat dat ik met een lege fles een andere fles kan ruilen … dat ik gewoonweg een nieuwe lege fles dan krijg?
Helaas was er bij haar geen stilte moment en ze bleef volharden: …. een Carga de Gas is een lege fles.
Op dat moment zag ik ook water branden en in mijn gedachten riep ik Yes dear!

Op de voucher stond een telefoonnummer voor de Galp call center. Ik belde dat nummer via mijn mobiel. Mannetje aan de lijn. Ik legde de situatie uit.
Hoorde ik vervolgens … Logica 4
Ja maar niet bij alle leveranciers (Postos de Abastecimento) kan je inruilen …
Daar stond niks over op de voucher. Er stond zowel Revendedores en Postos de Abastecimento … punt!
Wat brandt dat water lang zeg.

Logica 5
OK vroeg ik (geïrriteerd) aan dat mannetje … geef me dan aan welke leverancier ik terecht kan met mijn lege fles.
Welke district woont u?
Ponta do Sol … Madeira
Ponta wat?
Ponta do Sol .. Madeira
Waar lig dat?
Water brand nog steeds.
Madeira … het eiland.
Oooooo … u woont op het eiland.
De zee staat in vlam.

Even kijken … aha gevonden … Ponta do Sol en de dichtstbijzijnde leverancier waar u uw gratis gasfles kunt ophalen is …….. Tabua!
Ik keek op dat moment naar het Atlantische oceaan … het stond helemaal in brand. Dat was dus logica 6.

Uiteindelijk …… na lang gezeur en geduld …. ik reed weg …. met een nieuwe volle en gratis Galp gas fles.

O ja …. ik kon het alleen meekrijgen als ik een kopie van het factuur (en niet de bon) van het aankoop van de gas verwarming aan hun gaf. Weet je nog dat ik schreef dat mijn intuïtie op hol sloeg? Ik had toevallig bij de Modelo een factuur gevraagd en die gaven ze … met een extra kopie eraan … en die had ik mee. Stel je voor dat ik niet had gevraagd en alleen een bon bij me had …. dan zou ik nu dit verhaal niet hebben geschreven maar … stond ik nog steeds in een klein kantoortje te Tabua …. en keek naar brandende water.

Advies: meer en meer zie ik dat dankzij dat ik de (basis) Portugese taal ken (en kan) … het een primaire behoefte is geworden om hier te (kunnen) wonen. Daarnaast moet je ook heel veel geduld hebben … je niet gek laten maken …. en volhardend blijven … totdat je … water echt ziet branden.

Misschien heeft Don er al eens over geschreven, maar sinds kort volg ik het Madeirense nieuws online, vertaald en wel naar het Engels!

Madeira 4U

Plotseling worden dingen stukken duidelijker. Het taalgebruik in de krant is namelijk dusdanig ingewikkeld dat ik (en vele anderen, ook lokale mensen) er niet veel van begrijpen. Maar Derek, een Engelsman in Ribeira Brava, heeft vrijwillig de taak op zich genomen om het nieuws toegankelijk te maken voor een groter publiek!

Bij deze bedankt Derek, jij moet vooral doorgaan…

(red: Ga er goed voor zitten … dit leest als een thriller.)

Er lag een bericht van de postbode in ons mailbox dat er een aangetekende brief was aangekomen … en moest het ophalen op de postkantoor.

Dus …. op naar de postkantoor. Daar aangekomen … stonden en 5 mensen in de rij. “Aha” dacht ik “… even extra vitamines geduld inschakelen …”. Zoals verwacht het duurde langer dan je dacht.

Plots hoorde ik een bekend geluid …. zucht! Het was de vrouw voor me. Een paar minuten later …. zucht! … maar deze keer was de man die achter me stond. Alweer even later “zucht” en nog eens “zuuucht“.

“Zou het helpen?” vroeg ik denkend. Ik keek naar de balie … en de trage oudere vrouw die aan de beurt was veranderde niet in een Danica Patrick (de snelste vrouw ter wereld) … jammer … zucht!

Half uur later was ik aan de beurt. Ik ging voor de recordpoging … snel geholpen worden. Bericht plus paspoort met een bliksem beweging aan de balie medewerker overhandigd. Oei! Valse start … een andere medewerker moest hem even iets zeggen (red: s.v.p. lees “Madeirense even”). Tegelijkertijd ging ook zijn telefoon … die hij verbazingwekkend negeerde. Helaas begon na 4 minuten dat gerinkel mij te irriteren … en dus extra geduld doping genomen. Na het gesprek … wat denk je … telefoon aannemen. Ik kreeg plotseling een kort achtergrond geluid te horen … zucht! … zuuucht! Ik durfde niet om te draaien.

Eindelijk … hij pakte de aangetekende brief. Tot mijn grote teleurstelling was het een klein, dun en magere enveloppe. Nog groter de teleurstelling was de afzender mijn grote vriend ‘Finanças’ (oftewel Belastingen). Net op het moment dat ik mijn stopwatch wilde drukken … nee … de sprint was nog niet afgelopen. Ik moest 2 documenten ondertekenen. De medewerker moest nog even mijn paspoort gegevens noteren.

Tijd! Helaas geen recordpoging. Is dit alles? vroeg ik. Ja, dat is alles.

Moment dames en heren .. het verhaal is nog lang niet afgelopen.

Het miezer enveloppe bleek een soort geautomatiseerd brief te zijn van de Finanças. In Nederland krijg je een beroerte als je een blauwe enveloppe ziet … hier zijn het dit soort minuscuul brieven waarin veel wordt gezegd … maar je begrijpt er weinig van.

Toch kreeg ik de kippenvel toen ik een aantal woorden in zag vermeld staan … zoals:

JUSTIÇA TRIBUTÁRIA (Belastingplicht Justitie)
NOTIFICAÇÃO DE PENHORA (Aangifte Inbeslagneming)
ORDEM DA PENHORA (Beschikking van inbeslagneming)
PAGAMENTO DA DIVIDA (Betaling van de schuld)

plus een bedrag vermelding van 312 euro (??). Ik kreeg een leguanen-vel toen ik de naam van ons eerste Madeirense huisbaas (appartement in Funchal 2004-2005) zag in vermeld staan.

Van wat ik kon ontcijferen was dat ik de Finanças dat bedrag (min of meer) moest betalen (??). Ik kon twee dingen doen … of contact nemen met mijn geduld-dealer of met mijn boekhouder. Boekhouder (met wie ik net vorig week ben begonnen) ingeschakeld. Scan gemaakt van het bericht en gemaild.

Een 10 minuten later mailde hij me terug (en hij is Madeirean! Dus moet ze niet over één kam scheren ) en heeft het opgelost!

Is namelijk zo dat ons ex-huisbaas (van Funchal) heeft een schuld bij de belastingen. De belastingen zag dat we huur aan hem betaalde … en sturen nu een bericht met de mededeling dat we voortaan het huurbedrag aan de Finanças moeten betalen en niet meer aan hem. Echter als er geen sprake was van een contractueel relatie dan moesten dat we binnen 10 dagen online doorgeven via de website van de Finanças.

(red: neem nu een paar minuten de tijd om dit alles door te laten dringen)

Oftewel … als we het niet via de website van Finanças hadden doorgegeven dat we niet meer van hem huren … dan waren we verplicht de schuld van iemand anders aan de belastingen te betalen.

(red: neem nog eens de tijd …)

O ja … het bericht bevatte geen enkele telefoonnummer noch e-mail adres. Alleen de website www.e-financas.gov.pt … neem eens een kijkje.

En dan nu met z’n allen ….

ZUCHT!

Update:
Nog een laatste bericht van mijn boekhouder: “Deze situaties komen steeds vaker voor de laatste tijd, dat de Finanças, in feite, in plaats van dat ze een inbeslagname doen van de eigendom bijvoorbeeld de auto van de schuldenaar, daar in plaats van wordt er beslag genomen van het te ontvangen tegoeden, in dit geval een vermeende inkomsten uit een huurwoning.”

Conclusie: hou niet alleen je aannemer … maar ook je verhuurder in de gaten.

Dit jaar ben ik er eindelijk op tijd bij: de eerste Kerstkado´s zijn vandaag gearriveerd! Hoewel… het was ook heel fijn geweest als ze 2,5 week eerder aangekomen waren, dan had ik ze alvast kunnen gebruiken hahaha…

Bij Bol.com een royale bestelling geplaatst die in 3 sessies verzonden is. Pakketje 1 en 3 kwamen ruim voor de Kerst aan (in pakketje 1 zat ook een Kerstkado), maar pakketje 2 kwam maar niet. En daar zaten nu nét de belangrijkste dingen in! Volgens de klantenservice moest ik gewoon nog een paar dagen geduld hebben, het pakket was onderweg…

Maar wonder boven wonder vandaag kwam het dan toch allemaal nog goed. Voor Don heb ik in ieder geval al iets voor zijn verjaardag, en de rest blijft wel goed tot eind december 2009…

In onze Engelse vriendenkring eindigde het jaar triest. George, de vader van Gina, overleed op 31 december, op 89-jarige leeftijd. Vrijdag 2 januari vond de begrafenis plaats, voorafgegaan door een dienst in de Engelse kerk.

Gina heeft als tiener diverse jaren in Nederland gewoond met haar ouders (door het werk van George zijn ze de hele wereld overgeweest) en ze herinnert zich het nog als een hele leuke tijd. Als ze ons hoort praten komt het Hollands weer bovendrijven, altijd leuk om mee te maken.

Ze heeft een gedicht voorgelezen van Henry Scott Holland, en dat vond ik zó mooi dat ik het (op mijn manier vertaald) hier graag wil vermelden.

Dood is helemaal niets
Ik ben alleen de andere kamer binnengeslipt
Ik ben ik, en jij bent jij
Wat we ook voor elkaar waren dat zijn we nog steeds
Noem me bij mijn oude bekende naam.
Praat tegen me op de gemakkelijke manier die je altijd gebruikte,
verander je toon niet, draag geen geforceerde houding van plechtstatigheid of berouw.
Lach zoals we altijd gelachen hebben over de kleine grapjes die we altijd samen deelden.
Bid, glimlach, denk aan me, bid voor me, laat mijn naam het gebruikelijke woord zijn dat het altijd was.
Spreek het uit zonder moeite, zonder de geest van een schaduw er in.
Leven betekent alles dat het altijd betekend heeft, het is hetzelfde zoals het altijd was, er is een absoluut ononderbroken continuïteit, wat is deze dood meer dan een verwaarloosbaar ongeluk?
Waarom zou ik uit gedachten zijn omdat ik uit het zicht ben?
Ik wacht op je voor een onderbreking, ergens dichtbij, net om de hoek is alles okay.
Niets is verleden tijd; niets is verloren, één kort moment en alles zal zijn zoals het hiervoor was.
Wat zullen we lachen om de problemen van onze scheiding als we elkaar weer ontmoeten!

Death is nothing at all
I have only slipped away into the next room
I am I, and you are you
Whatever we were to each other that we are still.
Call me by my old familiar name.
Speak to me in the easy way you always used,
Put no difference in your tone, wear no forced air of solemnity or sorrow.
Laugh as we always laughed at the little jokes we always enjoyed together.
Pray, smile, think of me, pray for me, let my name be ever be the household word that it always was.
Let it be spoken without effort, withouth the ghost of a shadow in it.
Life means all that it ever meant, it is the same as it ever was, there is absolute unbroken continuity,
what is this death but a negligible accident?
Why should I be out of mind because I am out of sight?
I am waiting for you on a interval, somewhere very near, just around the corner all is well.
Nothing is past; nothing is lost, one brief moment and all will be as it was before.
How we will laugh at the trouble of parting when we meet again!