Bananen Eiland

Gisteren liep ik door de straten van Funchal en kwam op het plein Praça do Municipio, waar je het stadhuis (Câmara Municipal), Museu de Arte Sacra en Colégio of São João Evangelista kerk kunt vinden. Vanaf dat plein loopt een smal straat omhoog met de naam Rua dos Ferreiros. Ik wist dat daar een leuke boekhandel was: Livraria Esperança (Boekwinkel de Hoop). Het was een boekwinkel waar Wil haar Portuguese studieboeken ging kopen. Ik ga graag naar boekwinkels … rustig rondstruinen, titels en omslagen verkennen. In Nederland kon ik uren in een bibliotheek vermaken …. en toch ben ik geen fanatieke lezer (in tegenstelling met Wil). Ik kijk graag naar afbeeldingen en plaatjes (vandaar dat ik ook dol ben op stripboeken … maar niet verder vertellen).

Livraria Esperança is ook een leuke “winkel” om te bezoeken en zien. Ik heb het woord “winkel” tussen aanhalingstekens gezet want het ziet er niet uit zoals de boekenwinkels die we in Nederland kennen. Je ziet overal boeken in rekken zo compact mogelijk bij elkaar gepropt. Je merkte dat er één ding was dat heel schaars was in de boekenwinkel … namelijk ‘ruimte’. Kleine kamers, rekken te dichtbij elkaar dat ik er net (zijwaarts) langs kon lopen. Doch … ik vind het een genot om te zien. Dit heeft meer waarde dan een museum … je ziet veel meer … veel meer kleuren en details … meer informatie (immers je kunt een boek openslaan en het een en ander lezen) …. veel meer diversiteit …. veel meer beeld en plaatjes …. en last but not least …. gratis! … ik bedoel je hoeft geen toegang te betalen. En verder als je iets leuks hebt gevonden … dan koop je het gewoon. Waarom zou ik naar een museum gaan?

Een klein meisje met een grote bril (stereotype dat past bij de omgeving waar ik was) kwam naar me toe en vroeg met een verlegen stemmetje “kan ik u helpen, meneer?”. Eigenlijk niet want ik wilde gewoon even rondkijken … maar om wat spanning in haar dagelijkse werk te geven vroeg ik naar een boek over de geschiedenis van de Levadas. “Sorry meneer … die hebben we niet …” Jammer dacht ik en tegelijk het verbaasde me als ik rond keek en zag de hoeveelheid boeken die ze hier hadden. “…. maar misschien dat onze bij-winkeltje hier tegenover de straat het wel heeft”. Ik liep met haar weer naar buiten en ze wees naar een deur schuin tegenover. Was me niet opgevallen dat ze daar ook een boekwinkel hadden.

Ik liep daar naartoe. Het was onopvallend aan de buiten kant. Ik twijfelde of het de moeite was om binnen te gaan … ach …even snel kijken kon geen kwaad. Gewoon 360 graden rondkijken en dan zou ik weer buiten staan. Ik ging naar binnen …………………………….

Kennen jullie de Engelse serie uit de jaren 70 genaamd Dr Who? Het was een vreemde serie over een verstrooide wetenschapper dat door de tijd kon reizen met behulp van een ouderwetse Engelse telefooncel, genaamd de Tardis (Time And Relative Dimension In Space). Van buiten zag het gewoon als een telefooncel uit … maar ging je naar binnen dan zat je in een gigantische grote ruimte vol met apparaten en andere toeters en bellen. Ik bevond me in dergelijk onverklaarbare ruimte. Boeken! Boeken! …. overal boeken! Ik bedoel letterlijk “overal boeken” …. met uitzondering van de vloer (jawel … muren en plafond was ook vol met boeken). Ik kon mijn ogen niet geloven de hoeveelheid boeken die ik zag. Prachtig! Ik stond met open mond (en dat gebeurt niet vaak). Ik waande me in een heel andere wereld …. dat alleen bestond uit boeken. Ik liep en liep … er kwam geen einde aan. Noemen ze dit een bij-winkeltje??

Maar plotseling viel mij op dat het allemaal … kinderboeken waren. Noem maar op …. strips, leesboeken, leer boeken enz. Het meisje aan de overkant had mij zeker verkeerd begrepen en dacht dat ik een schoolboek zocht.

Op eens zag ik een hoofd van een man achter een muur van boeken dat van boven naar beneden gleed. Nee … geen onthoofde kop .. maar een kerel die via een trap naar beneden kwam. Aha … nog een verdieping. De trap … zat ook vol met boeken. Ongelofelijk! En boven? Je zult je ogen niet geloven …. nog veel meer boeken!!

En wat denk je … er zijn nog meer verdiepingen … een stuk of 3. Allemaal een ware doolhof. Op een gegeven moment wist ik niet meer waar ik was. Met uitzondering van een paar personeel hier en daar in dat gebouw …. was ik de enige bezoeker op dat moment. Ik voelde me als een mannelijk versie van Alice in Boekwonderland. Op plekken waar ze geen boeken hadden zag je gekleurde ramen in lood en prachtige plafonds.

Volgens een man die daar werkt hebben ze meer dan ….. 153.000 titels! In mijn beleving zag er meer dan dat. Dit is de grootste boekhandel die ik ooit heb gezien. Echter …. ze hebben alleen Portugese boeken en geen andere talen. Hier zal je opvallen dat de Portugese literatuur ontzettend groot is.

Dit is weer zo’n winkel in Funchal dat je verbaast als je binnen gaat. Van buiten ziet eruit als iets kleins … maar ga je naar binnen … dan kom je in een heel onwaarschijnlijk grote wereld terecht.
Zeker de moeite waard om te bezoeken …. ook al hebben ze geen Nederlandse of Engelse boeken. Voor degene die een makkelijk boek in het Portugees zoeken raad ik aan de begane grond (kinder afdeling).

Livraria Esperança
Rua dos Ferreiros 119 en 156
Funchal

“Time flies when you´re having fun” zeggen ze wel eens, en dat is de afgelopen week weer bewezen. Op 2 februari kwam Don ons (Menno en ik) ophalen van het vliegveld en voor ik het wist reed ik Menno al weer terug. Maar in de tussentijd hebben we wel vreselijk veel lol gehad…

Okay, Menno even iets minder toen hij ons trakteerde op een heerlijk etentje hahaha…

Alle gekheid op een stokje (past dat?), we hebben alledrie genoten van de afgelopen week. Menno verbaasde zich over het feit dat het ´s nachts vreselijk kon waaien, bij het opstaan vreselijk kon regenen en dat het later toch weer opklaarde. Waar wij ook heenreden, het werd mooi weer… We hebben flink aan ons kleurtje gewerkt door een boottocht te maken, waarbij we niet alleen dolfijnen maar zelfs 5 walvissen gezien hebben! Niet alleen de fonteinen die ze spoten, maar bijna de hele rug en 2x een zwiep met de staart voordat ze weer onderdoken, fantastisch.

Voor Don was het mede daarom een speciale verjaardag… Hij werd flink in het zonnetje gezet!

”

Goede gesprekken gehad, vreselijk gelachen, ook ik heb weer nieuwe dingen ontdekt: kortom voor herhaling vatbaar!

Kom net terug van een etentje …. en we hadden het over de logica in de talen Nederlands en Portugees. Ik herinnerde me dat ik toen een blog heb geschreven over hoe (on)logisch het Nederlandse taal wel is. Dat deed ik aan de hand van een (bekend) gedicht … waarvan auteur nog onbekend is.

Op verzoek een her-publicatie van dat gedicht. Lees het aandachtig … en vervolgens stel jezelf de vraag ‘is de Nederlandse taal wel logisch?’

Het meervoud van slot is sloten,
maar toch is het meervoud van pot geen poten.

Evenzo zegt men altijd: een vat en twee vaten,
maar zal men zeggen: een kat twee katen ?

Wie gisteren ging vliegen, zegt heden: ik vloog,
dus zegt u misschien van wiegen: ik woog.

Nee, pardon, want ik woog is afkomstig van wegen,
maar… is nu ik voog een vervoeging van vegen ?

En dan het woord zoeken vervoegt men: ik zocht,
en dus hoort bij vloeken misschien ook: ik vlocht.

Alweer mis, want dit is afkomstig van vlechten,
maar ik hocht is geen juiste vervoeging van hechten.

Bij roepen hoort riep, maar bij snoepen geen sniep.
Bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin hoort bij slopen, ik sliep.

Want dat is afkomstig van het schone woord slapen,
maar zet nu niet weer: ik riep bij het rapen.

Want dit komt van roepen en u ziet het terstond:
zodraaien we vrolijk in het kringetje rond.

Van raden komt ried, maar van baden geen bied.
Dit komt weer van bieden, ik hoop dat u ‘t ziet.

Ook komt hiervan bood, maar van wieden geen wood.
U ziet, de verwarring is akelig groot.

Nog talloos veel voorbeelden zijn te geven,
want gaf hoort bij geven, maar laf niet bij leven.

Men spreekt van: wij drinken en hebben gedronken,
maar niet van: wij hinken, wij hebben gehonken.

‘t Is: ik weet en ik wist, zo vervoegt men dat,
Maar schrijft u niet bij vergeten, vergist,
dat is een vergissing, ja moeilijk, dat is ‘t.

Het volgende geval is bijna te bont,
bij slaan hoort: ik sloeg, niet ik sling of ik slond.
Bij gaan hoort: ik ging, niet ik gong of gond.

En noemt u een mannetjesrat soms een rater ?
Dat gaat wel op bij een kat en een kater.