Bananen Eiland

Dit is een prachtige video! Bekijk het aub tot het einde.
Ik herken het begin heel goed … toen ik in Amsterdam woonde en de Metro of trein nam. Zal iemand het ooit dit in praktijk brengen? Ik hoop van wel …

Met dank aan Maja voor het sturen van de link.

Was vergeten te melden …. gisteren ben ik terug gegaan naar de DGV (mierennest). Echter ik was relaxed en ik concentreerde me met het gevoel dat alles zou gaan lukken (LOA principe). Ik kwam binnen met en smile …. en ik kreeg (zoals verwacht) dezelfde dame. Een groet met een glimlach inclusief “alles goed met u?“. Formulier met de dokters correctie (doorhaling plus handtekening) laten zien. Tevens heb ik mijn verontschuldiging aangeboden voor mijn gedrag laatste keer. Met een glimlach gaf ze aan dat het geen probleem was. Ik ging bijna de situatie verrijken met de woorden “… trouwens … u heeft een heel sexy …” maar dat zou de LOA-goden verzoeken.

Het resultaat? Ik heb een vodje gekregen (twee maanden geldig) waarmee ik mijn nieuwe Portugese rijbewijs in ontvangst kan nemen. Voor de zekerheid heb ik aan haar haar telefoonnummer gevraagd … want na anderhalf maand ga ik bellen en vragen of mijn rijbewijs klaar ligt.

O ja … voor het vodje moest ik 22 euro betalen …. bij een andere loket. Er stond een rij van een paar man. Ik achteraan. Maar plots kwam het meisje van haar tafel naar me toe lopen … nam mij papieren mee …. en ging het verwerken. De mannen die in de rij stonden te wachten keken bepaald verbaasd maar durfden niks te zeggen. Dat LOA (Law of Attraction) begint zijn vruchten te werpen.

The Seven Year Itch (zeven jaar jeuk) is een ‘magische’ grens dat men beweert dat de sleur begint op te treden in een relatie. Men zegt ook dat na precies 7 jaar relatie het verstandig is om een evaluatie te doen (tussen de partners onderling).

Vanavond of morgen wil ik aan Wil voorstellen om een evaluatie …. want vandaag is ons 4de trouw jubileum (maar de relatie is 7 jaar).

Ik kan alvast zeggen dat afgelopen 7 jaar …. het heerlijke jaren waren. Ik zou het zo overnieuw willen doen. Dezelfde beslissingen nemen … met dezelfde personen. Geen spijt. Geen gevoel van verplichting. Veel geleerd. Veel van genoten.

Ik geef toe dat het nu anders is dan 7 jaar geleden. Op zich is er een sleur opgetreden. Ik besef dat en ik denk dat Wil dat ook beseft. We praten er over. Oplossing(en)? Ja en nee. We hebben ideeën … probleem is de uitvoering ervan. We investeren onze tijd in andere zaken … waar we ook van genieten. Vrienden, familie, werk en ook onszelf.

Ik geloof erin dat we een goed evaluatie gesprek zullen hebben. Misschien wel eentje dat kort en krachtig zal zijn …. “En? Wat vond je ervan?” … “Goed” … “Geen spijt?” …. “Neen” …. “Zullen we verder gaan?” …. “Als het aan mij ligt … jawel” … “OK” …. “By the way …. Ik hou van je”

Ik ga de komende tijd meer hierover in verdiepen … The Law Of Attraction, kortweg LOA, in het Nederlands de wet van aantrekken (en afstoten).

Ik kom er wel later op terug wat het inhoudt …. maar ik vroeg me af of er tussen de bezoekers van Bananeneiland er mensen zijn die de LOA al kennen en/of uitoefent?

Wat een dag vandaag!
Eerst voorgeschiedenis …..
Dit jaar vervalt mijn Nederlandse rijbewijs. Dus heb ik besloten om een Portugese aan te vragen. Ook al is de vervaldatum van mijn NL rijbewijs pas in November dit jaar …. was het verstandig om toch nu de aanvraag naar de PT versie te starten …. ook al beweren ze dat het maar één maand duurt (ja … en ik geloof ook dat elfjes bestaan).

En dus op naar de bureaucratische tunnel zonder licht …. genaamd DGV (Direcção Geral de Viação) … waar je je rijbewijs kunt vernieuwen.

Ondanks mijn voorbereidingen (paspoort, pasfoto’s, rijbewijs, inwoners certificaat e.d.) ontbrak 1 formulier …. namelijk Atestado Médico para Condutor de Veículos (Medisch attest voor bestuurders van voertuigen). En raad eens …. formulier in kwestie hebben ze niet. Die moest ik ophalen elders in de stad (einde Ruas das Pretas) bij de Instituto de Administração da Saude (Administratie voor Gezondheidszorg). En dus …. trip-trip-trip …. op naar de volgende tunnel. Gelukkig was deze kort … en dankzij dat ik in het Portugees aan respectievelijk 4-tal mensen aldaar vroeg naar het formulier. Snel geholpen en hoefde niet te betalen (vroeger moest je voor ieder formulier betalen). Maar we waren er nog niet! Het formulier moest deels door mij en deels door een arts worden ingevuld. Dus dacht ik …. weet je wat ik laat het door mijn huisarts in Funchal invullen. Afspraak gemaakt.

Vandaag dus bij de dokter …. zoals gewoonlijk kwam hij te laat binnen … maar ik was voorbereid en ik had een boek mee. Vier wachtende voor me. Eenmaal aan de buurt …. ho, ho …. jij moet het eerst invullen … dan pas vul ik de rest. Zen, zen …. ging het door mijn hoofd. Terug in de wachtkamer en formulier ingevuld. Later vulde hij de rest in en zette twee stickers in plaats van een stempel op de formulieren (moderne dokter). Ik wenste hem een fijne vakantie want hij gaat morgen op reis naar Engeland.

Een stemmetje in mijn hoofd riep het volgende Ga naar de DGV …. ga nu naar de DGV …
Zo gezegd, zo gedaan ….

Daar bij de DGV aangekomen … nummertjes machine werkt niet. Een mevrouw wees me naar de nummertjes machine en ik zei ‘ is stuk‘. Stuk? alsof ze me niet geloofde … en ging kijken. Inderdaad … stuk. Gaat u dan maar zitten bij tafel 1. Zo gezegd, zo gedaan.

Komt later een meneer naar me toe …. wat is uw nummer? …. ik val alweer in de herhaling … nummertjes machine stuk …. man gelooft me (alweer) niet. Checkt de machine … en vervolgens … wat kan ik voor u doen. Ik gaf aan dat ik mijn rijbewijs wilde vervangen … en liet alle documenten zien … dus ook de medisch attest. Eindelijk … dacht ik …. het is gelukt.

Ha, nee! Dat kan ik niet accepteren riep hij geïrriteerd tegen me. Ik keek verbaasd naar hem en hij wees naar een regel dat de dokter had ingevuld. Dit was de regel “Ligeiros não profisional” (auto’s niet voor beroep). De woorden “naõ profisional” waren uit den boze …. dat mocht niet meer. OK dacht ik …. streep ze dan door. Ooo nee! Dat kan/mocht niet! Alleen de dokter mag dat veranderen.

Intussen kwam de vrouw die eigenlijk achter tafel 1 hoorde te zitten terug van haar lunch. Ik zag al aan haar gezicht dat de lunch haar niet goed was bevallen. Ik heb pech vandaag … dacht ik bij me zelf. Haar eerste zin was Waar is u nummer?

Ook zij begon geïrriteerd te spuien dat de regel niet kon … en dus kon ze het attest niet accepteren. Twee woordjes? … alsof het einde van de wereld betekende. Normaal ben ik een rustige type … maar op dat moment werd ik behoorlijk pissig. Ik bespaar u verder wat er allemaal is gezegd … behalve dat ik eindigde met de zin “isto é foder formigas!” …. oftewel dit is mieren neuken. Aan alle mieren en liefhebbers van mieren onder u … ik bied mijn excuses aan voor mijn taalgebruik. De vrouw keek me verbaasd aan toen ik het zei. Of ze het begreep weet ik niet … maar één ding wist ik zeker …. verder discussiëren had weinig zin. Ik vroeg aan haar of ik haar chef kon spreken …. het was helaas diezelfde man die aan het begin zo tekeer ging bij het zien van het formulier. Hij zei zelfs …. dat als ik wilde dan kon ik de klachtenboek invullen …. dat zegt me al genoeg dat het een verloren zaak was geworden.

Ik werd zo pissed met hun beweringen …. zoals “… als ik zelf een punt zo zetten op het document, dan ga ik naar de gevangenis …“. Ja zeg … bullshit! …. nogmaals mijn excuses aan alle rund liefhebbers en stieren onder u.

Dan maar snel naar mijn huisarts …. voordat hij met vakantie gaat. Alweer arriveerde hij later (zen, zen, zen, zen). Toen hij mij zag zitten … keek hij me met grote ogen aan. Ik profiteerde om zijn aandacht vast te houden en legde hem uit wat er was gebeurd. Hij vertelde me dat hij al 30 jaar lang dat ene regel zo invulde …. “Ligeiros não profisional”. Ik vroeg aan hem (op instructies van DGV) of hij die twee woorden kon doorstrepen en zijn handtekening ernaast kon zetten. Zo gezegd, zo gedaan.

Mijn dokter zei nog het volgende: The man that has the key to the loo … is very powerfull (de mand die de sleutel van de toilet heeft … is heel machtig!) … om aan te geven hoe de bureaucratie is hier op het eiland (en ook elders). Hij vond het zo zielig voor mij … dat ik hoefde niet te betalen voor de consult.

En dus …. DGV …. maar dat wordt pas volgende week. Het is verstandig dat ik me even niet laat zien in de mierennest ….

Ik lees hier en daar berichten dat de veerboot binnenkort twee keer in de week zal varen tussen Funchal en Portimão. Alleen ontbreekt de schriftelijke toestemming van APRAM (Haven Administratie van Madeira).

Tja … we weten hoe het gaat hier als het om het verkrijgen van toestemmingen gaat … kan even duren … maar de bedoeling is dat de verdubbeling zal plaats vinden gedurende de maanden juli tot september.

Er wordt ook besproken over de mogelijkheid dat eiland bewoners subsidie krijgen om te reizen met de veerboot … naar het vaste land (Portugal). Bewoners van de Canarische eilanden hebben al reeds die mogelijkheid. Nu eens kijken of de autoriteiten van Madeira het voor elkaar zullen krijgen met de Portugese staat.

Ik heb de Naviera Armas site gecheckt (1-5-2009) en is me geen verdubbeling opgevallen in hun reisschema. Mocht iemand een verandering merken …. laat het ons weten.

Update 6 mei 2009:
APRAM zegt het volgende “… maar we hebben Naviera Armas toestemming gegeven voor een 2e wekelijkse verbinding … we begrijpen niet waarom ze niet ermee zijn gestart ..” (bron Diario de Noticias). Volgens mij zijn de heren bezig met een spel genaamd Zwartepiet.