Bananen Eiland

Voor degene die voorbij Ponta do Sol naar het westen wonen (of vaak die kant moeten rijden) …. de hoofdweg tussen Madalena do Mar en Arco da Calheta gaat (weer) dicht van 18 t/m 22 Januari. Men zegt dat de afsluiting alleen zal plaatsvinden tussen 21u en volgende ochtend 7u …. maar je weet wel hoe het hier soms kan gaan.

Jawel, de Smurf is sinds vandaag niet meer in mijn bezit… Niet omdat ie niet beviel hoor, maar omdat Don en ik een luxe-probleem hadden, namelijk drie auto´s voor de deur… Sinds ik met mijn nieuwe baan begonnen ben, heb ik een Clio tot mijn beschikking. Daardoor reed Smurfje eigenlijk niet meer, en nam natuurlijk wel een parkeerplaats in beslag. Vandaar dus het besluit om hem te koop te zetten. Het heeft wel wat telefoontjes opgeleverd, maar geen echt serieus geïnteresseerde.

Via de privé-contacten is de verkoop echter tot stand gekomen! Vandaag zijn de overdrachtspapieren in orde gemaakt en is mijn verzekering beëindigd (als het goed is krijg ik nog iets geld terug) en die van de nieuwe eigenaresse gestart. Ennu… alles geregeld zonder onze privé-vertaler!

Vanmorgen rij ik al vroeg richting luchthaven… In de buurt van Campanário gaat de weg redelijk stijl omhoog, en er rijdt een (oude) motor voor mij… De motorrijder heeft op hetzelfde moment als ik in de gaten dat de motor nét wat kracht tekort komt om zijn inhaalmanouvre snel en soepel te laten verlopen… Hoe ik dat weet??? De motorrijder gaat meepeddelen met zijn benen… Ik begin meteen te lachen, en het komische is dat het peddelen effect heeft, hij rijdt meteen sneller!

Of had dat nou toch te maken met het feit dat we ondertussen boven aan de bult aangekomen zijn???  

Regelmatig kom ik Funchal binnenrijden via de afslag Santa Rita. Dit is de meest westelijke afslag van Funchal, en heel handig als je aan het begin van de hotelzone moet zijn. Het enige nadeel is dat de aansluiting met de “oude” weg van Funchal naar Câmara de Lobos via een Y-splitsing gebeurd, waardoor het zeer onoverzichtelijk is. De aansluiting zit ook nog eens vlak na een bocht, dus je ziet echt niet wat er van links aankomt. Okay, er staat een verkeersspiegel aan de overkant, maar ´s morgens vroeg wordt die compleet verblind door de zon en helpt dus absoluut niets….

Maar geen enkel probleem: meestal staat er een enthousiaste verkeersregelaar aan de overkant, bij het cafeetje. Deze meneer is zeer behulpzaam, en met ruime armgebaren maakt hij je duidelijk of je veilig kunt oversteken of niet… Een enkele keer ontbreekt hij, en dan moet ik echt op de goede gok (voor mijn gevoel althans) extra snel oversteken!

Ook op Madeira is afgelopen weekend de wintertijd weer ingegaan, en het lijkt wel of ik er ieder jaar meer last van heb. Vier weken geleden heb ik ook een uur tijdsverschil meegemaakt tijdens mijn weekje NL: dat leverde geen “jetlag” gevoel op maar dit uurtje verschil wel degelijk!

Misschien is het psychologisch, omdat we er maandagochtend pas aan dachten om de klokken bij te stellen? Gisteren vond mijn lichaam dat het wel tijd was om naar huis te gaan, en toen moest ik nog een uur pfffff….. Gisteravond lag ik dan ook om 22h15 op bed, vroeg voor mijn doen! Heerlijk geslapen en vandaag viel het allemaal gelukkig al weer mee.

Wel merk ik het verschil heel erg als ik naar huis rijd. Nadat ik me de stad uitgeworsteld heb (vandaag deed ik daar alleen al 15 minuten over) kom ik op de oprit naar de snelweg. Ik neem meestal de afslag naar het ziekenhuis, en op het stuk tussen de snelweg en de rotonde wordt een nieuwe tunnel gebouwd die de snelweg en de haven zal gaan verbinden. De werkzaamheden schieten al flink op, maar de nieuwe middenberm is nog niet klaar… Oftewel de lantaarnpalen staan er nog niet! Tot vorige week is me dat niet eens opgevallen, maar nu merk ik wel degelijk dat ze er niet zijn omdat het al flink schemert. Maar de lichtjes op de berghelling tegen Cabo Girão en de prachtige zonsondergangen maken dit weel helemaal goed…

Al twee dagen achterelkaar heb ik weer bij mezelf gedacht: “Wat woon ik toch op een mooi stukje werelnd”!

Op het werk kregen we allemaal een persoonlijke uitnodiging om 1 van de 3 avonden van het Choupana Jazz Festival bij te wonen (donderdag, vrijdag of zaterdag). Aangezien alle namen van de deelnemers mij absolut niets zeiden, mede doordat ik niet thuis ben in de jazz-wereld, deed het mij allemaal weinig. Maar Dalila was erg enthousiast over het optreden op zaterdagavond, van Maria João… Dus wij daar beiden naar toe!

Ik stelde voor om op tijd te arriveren, om verschillende redenen. De weg naar Choupana is errug steil en smal (ik heb daar al eens met twee wielen in de levada gehangen, waarna 4 mannen de auto er weer uit moesten tillen), dus ik wilde voldoende tijd hebben om er met mijn autootje rustig naar toe te klimmen. Ik wilde zó parkeren dat we ook weer gemakkelijk weg konden rijden, en ik wilde het liefst een zitplaats hebben omdat ik weet dat mijn rug begint op te spelen als ik lang moet staan. Dus om 20h50 arriveerden we, werden naar rechts doorgeleid (nog hogerder), en eindigden bij de parkeergarage van het nieuwe voetbalstadion van Nacional. Parkeren was dus in ieder geval geen probleem, en voor het vervoer naar beneden naar het hotel konden we kiezen: Smarts of minibus. Omdat we anders apart vervoerd zouden worden, hebben we besloten voor de minibus. Jawel, van een concurrent, maar ach een kniesoor die daar op let. Terwijl de chauffeur ons naar beneden reed was de stroom auto´s omhoog al behoorlijk intensiever geworden, blij dat ik er niet tussen zat – en diverse keren hellingproef moeten doen!

Eenmaal bij het hotel aangekomen werden we richting zwembad-terras geleid. Pal voor het podium waren klapstoeltjes opgesteld, maar rechts van het podium stonden heerlijke tuinbanken en stoelen, met kussens zó ongelofelijk dik, voorzien van tafeltjes (met asbak, voor Dalila!) en terrasverwarmingen. Dus daar lekker neergeploft, en Dalila heeft slechts een paar keer diverse malen moeten beamen dat het goed was dat we vroeg waren …
Om 22h05 begon het concert, slechts 35 minuten te laat! In de tussentijd hebben wij genoten van een drankje en de parade die aan ons voorbijtrok. Observeren van mensen is en blijft 1 van de leukste dingen van het terrasgebeuren, en hier waren heel uiteenlopende figuren te zien. Van bohemien tot uiterst elegant, en alles wat er tussen zat: er waren zelfs mensen apart voor uit Oostenrijk overgekomen! Daarnaast is het nooit verkeerd om op een mooie avond buiten te zijn en langzaam de avond te zien vallen.

Het optreden zelf was heel apart, maar wel leuk! Maria João kan ongelofelijk veel met haar stem doen, en ze bracht een repertoire van Amerikaanse, Braziliaanse en Afrikaanse nummers. Oh ja, en 1 Portugees nummer van Beatrice (heb ik me laten vertellen). Stel je een combinatie voor van Björk en een kinderlijk klinkende Noraj Jones, dan kom je een heel eind in de buurt. Mooi vond ik de nummers waarop ze geluiden mee met de muziek maakte, maar na 4 had ik dat wel voldoende gehoord voor 1 avond (cultuurbarbaar hahaha).

Voor de terugweg hebben we gekozen om ons met de Smartjes te laten vervoeren. Mijn chauffeur begon een gezellig babbeltje, wat ik allemaal keurig in het Portugees kon beantwoorden. Hij woonde in Calheta, of beter gezegd Prazeres. Hij complimenteerde me met mijn Portugees, en vertelde dat veel van zijn buitenlandse klanten amper een woord Portugees spreken. Plotseling viel het muntje bij mij (misschien is het al bij Renee gevallen???)… ik zat bij de Smart-dealer himself in de auto! Dus Renee: ook jij kreeg een compliment voor de Portugees, en hierbij de hartelijke groeten! Een grappig einde van een hele leuke avond!

Afgelopen donderdag reed ik naar huis, toen ik onderweg voelde dat het sturen zwaarder ging dan normaal. Geen paniek, maar het ging niet zoals het hoorde, dus snelheid verminderd, naar de rechter baan en achter een bus blijven hangen (op beste afstand want het was zo´n oude Rodoeste diesel, en die stinken een uur in de wind). Omdat het net op een gedeelte was met veel tunnels wilde ik eigenlijk niet op de rechter baan stoppen, dus op hoop van zegen doorgereden tot de afslag Quinta Grande. Nét terwijl ik de auto stilzette voor het tijdelijke bord met 80 km, zag ik dat iets verder een zijweggetje was naar de politiepost. Nou ja, ik vond het al heel mooi dat ik zo ver gekomen was, genoeg was genoeg! De linker voorband bleek helemaal leeg te zijn, dus Assistencia gebeld (zeg maar de Wegenwacht). Ik weet hoe ik een band moet verwisselen (Menno heeft me destijds goed getraind) maar dit was pal naast de rechter rijbaan dus ik durfde het niet aan. Alleen….. Er zijn 2 diensten, en ik bleek maar 1 nummer geprogrammeerd te hebben in mijn mobiel, en ik moest net het andere nummer hebben. Maar ze zouden de melding doorgeven! Ik had ondertussen al mijn gele hesje aangedaan en de gevarendriehoek neergezet, en ben op het gras gaan zitten op een of ander betonnen vat wat daar stond. Na 20 minuten was er nog niemand gearriveerd, dus ik Don gebeld met de vraag of hij het andere nummer had (ik had 800 203040 gebeld). Terwijl hij dat aan het nazoeken was, stopte er een auto van de Assistencia. Binnen 5 minuten hadden zij de band verwisseld, waarna ik weer verder kon rijden. Kostenloos, zelfs het telefoontje was gratis!
Don ging afgelopen maandag met mijn auto naar het bandencentrum, om er twee nieuwe voorbanden op te laten zetten. Alleen bleek dat de lekke band geplakt kon worden! Ze waren allebei nog in goede staat, dus de bandenman vond het onnodig om er nieuwe banden op te zetten. En trouwens, deze maand moet mijn auto gekeurd worden en dan moesten er dezelfde type banden op zitten! Dus Don herhaalt nogmaals dat hij er daarom ook TWEE nieuwe banden op wilde hebben, maar nee hoor, plakken was voldoende. Nou ja, als de beste man niet verkopen wil dan niet! Enige tijd later en 5 euro armer verliet Don het bandencentrum weer. Inmiddels ben ik al weer 2x op en neer geweest, probleemloos. Houden zo!

Oh ja, ik had dus 800290290 moeten bellen, zij passen op de snelweg. Het is inmiddels geprogrammeerd…

Noud (aka Nãod) heeft als één van de eerste Nederlanders de proef op de som genomen … vanuit Nederland (Steenbergen) met de auto via Portugal (Portimão) naar Madeira (Funchal) deels te rijden en deels varen.

Hier volgt zijn nacalculatie (nogmaals … muito obrigado Nãod):

Don,
Ik heb de afrekeningen binnen en kan dus nu precies zeggen wat een ritje naar Madeira kost. Ik stuur het maar naar jou zodat je het zelf een plaats kan geven op jullie blog.

Het zou in 1 nacht minder hebben gekund maar ik wilde naar de Ikea in Lissabon.

Voor meer informatie over de veerboot en tickets boeken, ga naar de site van Naviera Armas

Lees ook de vorige blogs hierover:

Met de veerboot naar Madeira
Met de veerboot naar Madeira (2)
Ferry between Madeira and Portugal

Gisteren kwam de Madeira Classic Rally bij Calheta (Casa das Mudas) …. een tussenstop voor de parcours Câmara de Lobos naar Porto Moniz. Samen met Marcel gingen we naar de oldtimers bewonderen. Prachtige autos!

Vandaag (zaterdag) is de laatste etappe Funchal (10u00) – Santa Cruz (14u00-15u00) – Funchal (16u30). Eindpunt in Funchal is de Madeira Regency Palace. Laatste kans om de autos te bewonderen.

Phill & Shirley, Engelse vrienden van ons, zijn vorige week vrijdag voor 2 weken vakantie aangekomen. Op het vliegveld hebben ze een Ford Focus in ontvangst genomen, maar op weg naar hun bestemming bleek dat de versnellingsbak niet lekker werkte: heel vervelend als je een rotonde op wilt rijden en je kunt niet van neutraal naar de 1e versnelling! Dus zaterdagochtend het verhuurbedrijf gebeld en ze konden de auto komen omruilen voor een Ford Focus Stationwagen.

Gisteren gingen we met Phill & Shirley richting Camacha, om een levadawandeling te maken. Marcel & Marijke reden achter ons, en in de tunnel van Ribeira Brava naar Campanário kregen we problemen met de Ford Focus. Het schakelen naar de volgende versnelling lukte niet meer en de koppeling bleef hangen tegen de vloer. We moesten stoppen in het midden van de tunnel.

Marcel had het snel in de gaten en begon pompend te remmen en deed zijn alarmlichten aan om de auto´s achter hem te waarschuwen. Al snel stonden beide auto´s stil: de versnellingsbak van de Ford bleek niets meer te doen, en we konden een heel spoor vloeistof onder de auto zien. Snel het verplichte gele hesje aangedaan, gevarendriehoek uitgezet, verhuurbedrijf en Assistência Vialitoral gebeld (telefoonnummer 800 290 290). Besloten dat Marcel met de dames verder zou rijden, en Phill en Don bleven wachten op wat komen zou.

Wij zijn in Campanário maar wat gaan drinken, en al snel belde Don dat ze er aankwamen met een nieuwe auto: deze keer een Ford Focus C-Max. Het verhuurbedrijf was vanaf Funchal met de vervangende auto aangekomen terwijl de Reboque ook net gearriveerd was. De verdere afhandeling werd door het verhuurbedrijf gedaan.

Benieuwd of deze auto het uithoudt tot komende vrijdag …