Bananen Eiland

Dit jaar ben ik er eindelijk op tijd bij: de eerste Kerstkado´s zijn vandaag gearriveerd! Hoewel… het was ook heel fijn geweest als ze 2,5 week eerder aangekomen waren, dan had ik ze alvast kunnen gebruiken hahaha…

Bij Bol.com een royale bestelling geplaatst die in 3 sessies verzonden is. Pakketje 1 en 3 kwamen ruim voor de Kerst aan (in pakketje 1 zat ook een Kerstkado), maar pakketje 2 kwam maar niet. En daar zaten nu nét de belangrijkste dingen in! Volgens de klantenservice moest ik gewoon nog een paar dagen geduld hebben, het pakket was onderweg…

Maar wonder boven wonder vandaag kwam het dan toch allemaal nog goed. Voor Don heb ik in ieder geval al iets voor zijn verjaardag, en de rest blijft wel goed tot eind december 2009…

In onze Engelse vriendenkring eindigde het jaar triest. George, de vader van Gina, overleed op 31 december, op 89-jarige leeftijd. Vrijdag 2 januari vond de begrafenis plaats, voorafgegaan door een dienst in de Engelse kerk.

Gina heeft als tiener diverse jaren in Nederland gewoond met haar ouders (door het werk van George zijn ze de hele wereld overgeweest) en ze herinnert zich het nog als een hele leuke tijd. Als ze ons hoort praten komt het Hollands weer bovendrijven, altijd leuk om mee te maken.

Ze heeft een gedicht voorgelezen van Henry Scott Holland, en dat vond ik zó mooi dat ik het (op mijn manier vertaald) hier graag wil vermelden.

Dood is helemaal niets
Ik ben alleen de andere kamer binnengeslipt
Ik ben ik, en jij bent jij
Wat we ook voor elkaar waren dat zijn we nog steeds
Noem me bij mijn oude bekende naam.
Praat tegen me op de gemakkelijke manier die je altijd gebruikte,
verander je toon niet, draag geen geforceerde houding van plechtstatigheid of berouw.
Lach zoals we altijd gelachen hebben over de kleine grapjes die we altijd samen deelden.
Bid, glimlach, denk aan me, bid voor me, laat mijn naam het gebruikelijke woord zijn dat het altijd was.
Spreek het uit zonder moeite, zonder de geest van een schaduw er in.
Leven betekent alles dat het altijd betekend heeft, het is hetzelfde zoals het altijd was, er is een absoluut ononderbroken continuïteit, wat is deze dood meer dan een verwaarloosbaar ongeluk?
Waarom zou ik uit gedachten zijn omdat ik uit het zicht ben?
Ik wacht op je voor een onderbreking, ergens dichtbij, net om de hoek is alles okay.
Niets is verleden tijd; niets is verloren, één kort moment en alles zal zijn zoals het hiervoor was.
Wat zullen we lachen om de problemen van onze scheiding als we elkaar weer ontmoeten!

Death is nothing at all
I have only slipped away into the next room
I am I, and you are you
Whatever we were to each other that we are still.
Call me by my old familiar name.
Speak to me in the easy way you always used,
Put no difference in your tone, wear no forced air of solemnity or sorrow.
Laugh as we always laughed at the little jokes we always enjoyed together.
Pray, smile, think of me, pray for me, let my name be ever be the household word that it always was.
Let it be spoken without effort, withouth the ghost of a shadow in it.
Life means all that it ever meant, it is the same as it ever was, there is absolute unbroken continuity,
what is this death but a negligible accident?
Why should I be out of mind because I am out of sight?
I am waiting for you on a interval, somewhere very near, just around the corner all is well.
Nothing is past; nothing is lost, one brief moment and all will be as it was before.
How we will laugh at the trouble of parting when we meet again!

We worden steeds meer een watje, na 4 jaar op Madeira vinden we het steeds sneller “koud”. Maar zeg nu zelf, opstaan in een huis met slechts 16 graden en een luchtvochtigheid van rond de 50%, en alleen een klein verwarmingselementje dat warme lucht de kamer in moet blazen is niet echt aangenaam. Isabel heeft dan ook moeten afzien de eerste paar dagen, maar sinds gisteren hebben we een perfecte oplossing: een gaskachel!

Diverse mensen in onze omgeving hebben er 1 of meer staan, en bij toeval kwam dit onderwerp ter sprake met één van Don´s “klanten”. We konden van hem wel 1 lenen om te zien of het beviel… Dus gisteren heeft Don de kachel opgehaald plus een mooie lichtgewicht gasfles bij de Galp. Voorlopig zitten we heerlijk warm, 20 graden voelt stukken aangenamer! Proef is geslaagd hahaha…

Verder heb ik vorige week iets aangeschaft waar ik zelf eigenlijk nog steeds een beetje beduusd van ben… Toen ik de 1e keer op Madeira kwam en het in de winkels zag vond ik het echt belachelijk! Maar ja, wij kwamen toen van 5 graden in 20 graden warmte terecht, en wie heeft er dan behoefte aan een … winterjas! Nu ik inmiddels 4 winters verder ben besef ik dat dit toch echt wel handig kan zijn, dus niet lang nagedacht (moet je nooit doen in de uitverkoop) en helemaal compleet met pool-bontrand ben ik nu tegen alle regen en storm beschermd!

De Kerstdagen zijn nat maar gezellig voorbijgegaan. Heerlijk gegeten op diverse locaties, de Kerstman wist ons ook aan de noordkant van Madeira te vinden en was zwaarbeladen met kadoos! Zelfs diverse gedichten er nog bij, waar vind je dat tegenwoordig?

Isabel geniet volop, en is lekker in huis aan het rommelen. Ze heeft me inmiddels al diverse recepten geleerd, ik ga ze binnenkort op slachtoffers uitproberen …

Dit weekend hebben we weer ontdekt hoe waardevol vriendschappen zijn!

Vrijdag kregen we een Sinterklaaskadootje, in de vorm van een mailtje van Wim & Bas: ze hebben weer een reisje Madeira geboekt, van 15 t/m 19 december! Ook deze keer nemen ze een goede vriendin mee, dus er was ruimte in de bagage en we mochten boodschappenlijsten doorsturen… Nou dat hebben ze geweten hahaha… Van hapjespan tot oventhermometer, plus de nodige etenswaren natuurlijk… We vinden het geweldig dat we elkaar voor de 3e keer dit jaar gaan zien, met als bijkomend voordeel dat we weer van alles “kunnen laten invliegen”… (klinkt zo heerlijk decadent hahahaha). 

Ook ingevlogen is een wel zeer bijzonder stukje bagage… Jan & Saskia zouden een paspop in mijn maten laten verschepen in de container die binnenkort deze kant op komt. Maar uiteindelijk hebben ze besloten om de onthoofde dame mee te nemen op hun terugreis vanuit Nederland. Dus Jan kwam aan met een wel heel ongewoon bagagepakket… Wie neemt nu een rompvorm, compleet verpakt in bubbeltjesplastic, mee op reis??? Inmiddels staat “mevrouw P.A.S. Pop” in mijn atelier de eetkamer. Zelfs mijn moeder, die toch heel wat kledingstukken op haar naam heeft staan, heeft nooit zo´n handig hulpmiddel gehad! Daarnaast waren ze zo lief om het Handboek voor Zelfmaakmode en een Persoonlijke Patronengids mee te nemen. Handige naslagwerken om tot een nóg beter resultaat te komen. Jajaja, binnenkort komt er een modeshow en zullen er foto´s vertoond worden…

Wim & Bas en Jan & Saskia: nogmaals van harte bedankt voor al jullie goede zorgen!!!

Wij hebben een nieuw kaartspel ontdekt: Uno! Misschien bestaat het ook in het Nederlands, maar Don en ik kennen het geen van beide.

De spelregels zijn gemakkelijk: de kaarten hebben een kleur (rood, geel, blauw of groen) en een nummer tussen 0 en 9. Daarnaast zijn er kaarten met iets extra´s: bijvoorbeeld +2, richtingwisselen, een beurt overslaan of een mix van kleuren. Iedere speler krijgt 7 kaarten en er wordt 1 kaart in het midden gelegd. Om de beurt kan iedereen een kaart wegleggen, hetzij met dezelfde kleur of met hetzelfde getal (dus altijd goed als je een kaart met de mix van kleuren hebt, die kun je altijd gebruiken en daarna bepaal je met welke kleur doorgespeeld gaat worden!). Kun je niet wegleggen dan dien je een kaart te pakken. De bedoeling is om zo snel mogelijk je kaarten weg te spelen, dus is het balen als je voorganger een kaart met +2 neerlegt: jij moet 2 kaarten pakken en een beurt overslaan.

Als je de één na laatste kaart wegspeelt, wordt je geacht “Uno!” te zeggen. Als één van de andere spelers dit in de gaten heeft en eerder dan jij “betrapt!” roept, dien je weer twee kaarten te pakken.

Degene die als eerste zijn/haar kaarten weggespeeld heeft, mag alle punten van de kaarten van de tegenspelers optellen. Degene die het eerst 500 punten gehaald heeft is de winnaar!

We hebben het inmiddels al diverse avondjes gespeeld, maar met meerdere mensen wordt het nog leuker omdat dan effecten als van richting wisselen en beurt overslaan meer doorwerken in het spel. Dus iedereen die ons binnenkort gaat bezoeken: maak je borst maar nat want het is tijd voor Uno!

Inmiddels is mijn vakantie al weer voorbij, sinds woensdag ben ik weer aan de slag! De week op Madeira is niet helemaal verlopen zoals ik gehoopt had, doordat ik een buikvirus mee had genomen vanuit Nederland. Een paar dagen op de bank hangen, veel BBC Prime en MTV Portugal kijken en ik had het al weer helemaal gehad… “Ontspanning door inspanning” past beter bij mij (en inmiddels heeft Don het van mij overgenomen, maar gelukkig is dat ook bijna voorbij).

Vervelende bijkomstigheid was dat we daardoor ook niet zoveel tijd met Phill&Shirley, Engelse vrienden van ons die hun 3e vakantie voor dit jaar op Madeira doorbrachten, konden spenderen als gedacht. Ik had er gewoon de puf niet voor. We hebben wel zoveel mogelijk samen gegeten, maar overdag weinig gezamenlijk gedaan. Afgelopen dinsdag was het Shirley´s beurt om haar 50e verjaardag te vieren, de 3e dit jaar op Madeira waar wij bij waren! Shirley heeft een grote wens: een helicoptervlucht boven Madeira, dus dit had ik voor ze geregeld. Phill had ook Don en mij uitgenodigd, en het zou een 30 minuten durende vlucht boven de zuidwestkant van het eiland worden. Vlak voordat wij richting heliplatform zouden afreizen kreeg ik echter een telefoontje: door technische problemen moest de vlucht uitgesteld worden. Helaas was het probleem dusdanig groot dat er zelfs een mecanicien van het vasteland moest komen, maar vrijdagochtend was het blijkbaar toch opgelost (ik zag hem weer vliegen). Helaas was dit ook de dag dat Phill&Shirley terug moesten keren, dus de vlucht is uitgesteld tot de volgende vakantie.

Wel hebben we met z´n viertjes de zona velha (de oude wijk) van Funchal weer eens verkend en ´s avonds heerlijk gegeten bij restaurant Armazém do Sal (in het straatje achter het kantoor van de Porto Santo Line).

Zelf heb ik over 6 weken al weer vakantie. Tja, het “gat” tussen februari en eind september was groot, maar nu zitten de vakanties vlak achter elkaar. Johan Cruyff zei het al: ieder nadeel heeft z´n voordeel!

Maandagochtend hebben Don en ik bij het postkantoor 2 matrassen en de dozen met lattenbodems (plus patroontekenpapier) opgehaald! Thuis de opgerolde matrassen direkt van hun verpakkingsmateriaal ontdaan (het was goed dat mijn ouders er nog een extra laag bubbelplastic omgedaan hadden), zodat ze hun originele vorm konden gaan aannemen. Bestudering van de rijkelijke hoeveelheid etiketten leerde ons dat de pakketten van Beverwijk via Amsterdam, Brussel en Lissabon naar Madeira verstuurd zijn.

Vanavond gaan we de matrassen voor het eerst uitproberen, en morgen zal de ene lattenbodem in elkaar gezet worden (de andere kan nog niet, want de zijkanten zitten in de doos die nog onderweg is. Deze moesten wijken om ruimte te maken voor het patroontekenpapier ).

Track&Trace leerde me vandaag dat de 1e doos inmiddels in het land van bestemming aangekomen is. Als het traject net zo verloopt als met de grotere stukken, dan zou dit Lissabon betekenen. Hopelijk arriveert dit pakket binnen een paar dagen bij onze achterdeur, of eveneens op het postkantoor. Wat had ik er eigenlijk allemaal ook al weer ingedaan? Boeken, buitenlampjes op zonne-energie, een fitness-bal (met pomp), schilderijlijsten en nog veeeeeel meer. In de 2e doos zit in ieder geval mijn spijkerbroek plus de outfit die ik op het feest aan had, dus deze doos moet zeker spoedig arriveren!

Ik geloof dat iedereen wel eens dit heeft meegemaakt of zal meemaken. Dat je merkt dat het minder wordt … en met minder bedoel ik het levens-ingrediënt genaamd ‘fun‘. Bepaalde signalen maken je het duidelijk dat het een bepaalde richting zal gaan …. waar je later spijt van zult krijgen. Echter … als je goed over nadenkt dan besef je dat die signalen al een hele tijd aanwezig waren.

In mijn geval kom ik weer in één van mijn oude gedachten-debat met als thema ‘wat is de zin van mijn leven?‘. Even ter verduidelijking … dit valt niet onder de categorie zelfmoordneigingen of doemdenken. Nee … gewoon mezelf afvragen waarom geniet ik minder …. waarom raak ik gestressed.

Ja … je leest het goed … ik begin gestressed te raken. Ik … die altijd tegen een ieder beweert dat ik ‘geen stress‘ heb sinds ik op Madeira woon. Helaas kan de stress-virus zich ook aanpassen aan de omgeving en situatie …. en vindt het andere manieren om je te beïnvloeden.

Afgelopen dagen besef ik dat er een aantal factoren een rol spelen waarom het minder gaat. Belangrijkste factor is … mijn plichtgevoel dat ik heb jegens mijn werk. Ik investeer (in mijn ogen) te veel van mezelf aan mijn werk en projecten. Aan één kant word ik er voor beloond (met voldoening en geld) … echter aan de andere kant … de beloning (geld) dat ik ervoor vraag is ontzettend laag vergeleken met anderen. En het gaat ten koste van andere dierbare dingen in mijn leven. Ik zou opstaan bij een kringgroep en zeggen “mijn naam is Don Amaro … en ik ben een work-alholic!“. Bij deze ….

Oei! zal een aantal van jullie nu gaan denken …. dus je gaat ermee ophouden? Zoals ik schreef … ik ben een workalholic … en ik kan niet helemaal stoppen. By the way … het is een keuze (geen moet!). Eigenlijk … ik hou ontzettend (op de 3e plaats) van wat ik doe qua werk … daarnaast het biedt me de mogelijkheid (net genoeg) om hier op Madeira te blijven wonen. Nee … ik zal niet stoppen.

Wat ik wel ga doen zijn mijn prioriteiten herzien …. iedere dag weer … totdat ik er een goed gevoel van heb gekregen. Waarom zeg (schrijf) ik dit allemaal? Ten eerste … het opschrijven helpt me altijd om over na te denken (en dus is deze blog meer voor mezelf). Ten tweede … het kan zijn dat een aantal van jullie wat veranderingen zullen merken (maar misschien ook niet) komende tijden … en ik wil jullie alvast waarschuwen. Wat voor veranderingen kan ik nog niet zeggen … want zelf ben ik er nog niet helemaal uit.

Één verandering is al gestart sinds een paar weken (zelf maanden) … namelijk mijn aanwezigheid in de blog-wereld. Ik gaf de schuld aan de hoeveelheid werk en hoe druk ik het had. Ik beschouw dat nu als een zwak excuus. Maar hee!! …. ga nu niet denken dat ik nu meer tijd ga spenderen met bloggen, vrienden, uitgaan enz. Ook in die categorieën ga ik veranderen …. iedere keer ga ik het herzien.

Het komt erop neer dat ik wil voortaan leven alsof ik alleen een paar dagen te leven heb. Ach … hij gaat alsnog doemdenken! Nee … ik vind van niet … maar als je goed over nadenkt dan begrijp je wat ik bedoel.

Nogmaals … wat voor veranderingen het zullen worden … weet ik nog niet. Wat ik wel weet is dat het bedoeld is om mijn levenskwaliteit te verbeteren … en ook die van anderen (indien mogelijk). Ik hoop alleen dat jullie (iedereen die dit leest) niet zullen laten afschrikken met datgene wat ik hier heb geschreven. De relatie en vriendschap blijft nog steeds hetzelfde. Gemaakte afspraken zal ik zeker nakomen. Ik zal zeker mijn hulp en ondersteuning blijven geven. Ik zal nog steeds projecten aannemen en werk nodig hebben. Zal nieuwe uitdagingen blijven accepteren. Dit alles valt onder de categorie … betere levenskwaliteit … ‘fun’ ingrediënt. Alleen … ik zal het vaker gaan proeven … om te controleren of de smaak nog steeds goed is of beter wordt.

Maandagavond teruggekomen na een intens weekje Nederland. Feest gevierd, diverse winkels bezocht (flink wat kleding voor Don gekocht, allemaal goedgekeurd!), familie en vrienden gezien (ik was heel blij dat ik Menno weer gesproken heb!), duin/strandwandeling gemaakt, lekker gegeten, kortom wat wil een mens nog meer?

Op zaterdag heb ik twee matrassen, twee lattenbodems en 1 doos verstuurd met 16 kg. Zondag kwam ik er achter dat dat ik toch echt teveel bagage had… Gelukkig had ik een 2e doos gekocht dus die ging met 12 kg alsnog op de post, bedankt Pap&Mam!

Vanmiddag lag er een briefje in de bus dat we maandag vanaf 10 uur drie pakketten kunnen ophalen op het postkantoor. Ze waren langsgeweest, maar niemand antwoordde… Geen wonder, ons huis heeft ook geen bel! Daarom staat er het telefoonnummer van Don bijvermeld, zodat ze kunnen telefoneren… Maar goed, die paar dagen kunnen we ook nog wel wachten, toch??? Naar mijn idee gaat het om de matrassen en de lattenbodems, de doos loopt achter bij de andere pakketten.

Leuk hoor die track&trace, je kunt alles volgen. Zo staat er twee keer vermeld dat de pakketten aangekomen zijn in het land van bestemming: dit doet vermoeden dat het toch eerst naar het vasteland gaat, en vandaar door naar Madeira. Hoe dan ook, ik vind het heeeeel fijn te weten dat de grote dingen bijna op hun plek zijn!