Bananen Eiland

Wij hebben een nieuw kaartspel ontdekt: Uno! Misschien bestaat het ook in het Nederlands, maar Don en ik kennen het geen van beide.

De spelregels zijn gemakkelijk: de kaarten hebben een kleur (rood, geel, blauw of groen) en een nummer tussen 0 en 9. Daarnaast zijn er kaarten met iets extra´s: bijvoorbeeld +2, richtingwisselen, een beurt overslaan of een mix van kleuren. Iedere speler krijgt 7 kaarten en er wordt 1 kaart in het midden gelegd. Om de beurt kan iedereen een kaart wegleggen, hetzij met dezelfde kleur of met hetzelfde getal (dus altijd goed als je een kaart met de mix van kleuren hebt, die kun je altijd gebruiken en daarna bepaal je met welke kleur doorgespeeld gaat worden!). Kun je niet wegleggen dan dien je een kaart te pakken. De bedoeling is om zo snel mogelijk je kaarten weg te spelen, dus is het balen als je voorganger een kaart met +2 neerlegt: jij moet 2 kaarten pakken en een beurt overslaan.

Als je de één na laatste kaart wegspeelt, wordt je geacht “Uno!” te zeggen. Als één van de andere spelers dit in de gaten heeft en eerder dan jij “betrapt!” roept, dien je weer twee kaarten te pakken.

Degene die als eerste zijn/haar kaarten weggespeeld heeft, mag alle punten van de kaarten van de tegenspelers optellen. Degene die het eerst 500 punten gehaald heeft is de winnaar!

We hebben het inmiddels al diverse avondjes gespeeld, maar met meerdere mensen wordt het nog leuker omdat dan effecten als van richting wisselen en beurt overslaan meer doorwerken in het spel. Dus iedereen die ons binnenkort gaat bezoeken: maak je borst maar nat want het is tijd voor Uno!

Na een zeer leuke maar choatische week (veel buiten de deur gegeten, hetzij voor het werk hetzij privé) was vandaag echt een dag die in en om het huis besteed is. Gisteren al diverse wassen weggedraaid, vandaag geprofiteerd van de zon/wind combinatie waarbij de hoeslakens en dekbedhoezen nét niet van de waslijn afwaaiden maar wel snel droog waren) en in huis diverse klussen gedaan.

Boven stond een oude kledingkast, die geluid maakte… Geen gekraak hoor, meer een geknak… Houtwormen maken behoorlijk veel lawaai, en dat vonden wij in een huis met houten vloeren geen lekker idee. Aangezien het kreng niet gemakkelijk door het smalle trappengat zou gaan, heeft Don de kast helemaal uitelkaar gehaald. Nu staat ie in delen in de schuur (de kast dus) en zal hopelijk geen verdere schade meer aanrichten. Hierdoor konden wij onze kastenkamer iets anders indelen, waardoor alles ruimer oogt.

Maar om de onttakelde kast in de schuur te krijgen, moest deze eerst opgeruimd worden. Hoe meer ruimte men heeft hoe meer troep men bewaard, dus hoog tijd om dit eens kritisch te bekijken. Het grappige is dat we eigenlijk weinig weggedaan hebben, maar wel goed herverdeeld. Ook hier hebben we met wat logica veel meer ruimte gecreëerd.

Eén van de stellingkasten is van de schuur naar de eetkamer (ook wel bekend als hobbykamer Wil) verhuisd. Alle naaibenodigdheden staan nu netjes geordend, en het stapeltje “nog te bewerken” lapjes is redelijk dun geworden dus kan wel weer aangevuld worden …

Wat er vandaag nog wel gaat gebeuren is de was opruimen (volgende fase in het nooit eindigende proces) en de afwas doen. Dan zijn we weer helemaal klaar voor een nieuwe werkweek!

Op het werk kregen we allemaal een persoonlijke uitnodiging om 1 van de 3 avonden van het Choupana Jazz Festival bij te wonen (donderdag, vrijdag of zaterdag). Aangezien alle namen van de deelnemers mij absolut niets zeiden, mede doordat ik niet thuis ben in de jazz-wereld, deed het mij allemaal weinig. Maar Dalila was erg enthousiast over het optreden op zaterdagavond, van Maria João… Dus wij daar beiden naar toe!

Ik stelde voor om op tijd te arriveren, om verschillende redenen. De weg naar Choupana is errug steil en smal (ik heb daar al eens met twee wielen in de levada gehangen, waarna 4 mannen de auto er weer uit moesten tillen), dus ik wilde voldoende tijd hebben om er met mijn autootje rustig naar toe te klimmen. Ik wilde zó parkeren dat we ook weer gemakkelijk weg konden rijden, en ik wilde het liefst een zitplaats hebben omdat ik weet dat mijn rug begint op te spelen als ik lang moet staan. Dus om 20h50 arriveerden we, werden naar rechts doorgeleid (nog hogerder), en eindigden bij de parkeergarage van het nieuwe voetbalstadion van Nacional. Parkeren was dus in ieder geval geen probleem, en voor het vervoer naar beneden naar het hotel konden we kiezen: Smarts of minibus. Omdat we anders apart vervoerd zouden worden, hebben we besloten voor de minibus. Jawel, van een concurrent, maar ach een kniesoor die daar op let. Terwijl de chauffeur ons naar beneden reed was de stroom auto´s omhoog al behoorlijk intensiever geworden, blij dat ik er niet tussen zat – en diverse keren hellingproef moeten doen!

Eenmaal bij het hotel aangekomen werden we richting zwembad-terras geleid. Pal voor het podium waren klapstoeltjes opgesteld, maar rechts van het podium stonden heerlijke tuinbanken en stoelen, met kussens zó ongelofelijk dik, voorzien van tafeltjes (met asbak, voor Dalila!) en terrasverwarmingen. Dus daar lekker neergeploft, en Dalila heeft slechts een paar keer diverse malen moeten beamen dat het goed was dat we vroeg waren …
Om 22h05 begon het concert, slechts 35 minuten te laat! In de tussentijd hebben wij genoten van een drankje en de parade die aan ons voorbijtrok. Observeren van mensen is en blijft 1 van de leukste dingen van het terrasgebeuren, en hier waren heel uiteenlopende figuren te zien. Van bohemien tot uiterst elegant, en alles wat er tussen zat: er waren zelfs mensen apart voor uit Oostenrijk overgekomen! Daarnaast is het nooit verkeerd om op een mooie avond buiten te zijn en langzaam de avond te zien vallen.

Het optreden zelf was heel apart, maar wel leuk! Maria João kan ongelofelijk veel met haar stem doen, en ze bracht een repertoire van Amerikaanse, Braziliaanse en Afrikaanse nummers. Oh ja, en 1 Portugees nummer van Beatrice (heb ik me laten vertellen). Stel je een combinatie voor van Björk en een kinderlijk klinkende Noraj Jones, dan kom je een heel eind in de buurt. Mooi vond ik de nummers waarop ze geluiden mee met de muziek maakte, maar na 4 had ik dat wel voldoende gehoord voor 1 avond (cultuurbarbaar hahaha).

Voor de terugweg hebben we gekozen om ons met de Smartjes te laten vervoeren. Mijn chauffeur begon een gezellig babbeltje, wat ik allemaal keurig in het Portugees kon beantwoorden. Hij woonde in Calheta, of beter gezegd Prazeres. Hij complimenteerde me met mijn Portugees, en vertelde dat veel van zijn buitenlandse klanten amper een woord Portugees spreken. Plotseling viel het muntje bij mij (misschien is het al bij Renee gevallen???)… ik zat bij de Smart-dealer himself in de auto! Dus Renee: ook jij kreeg een compliment voor de Portugees, en hierbij de hartelijke groeten! Een grappig einde van een hele leuke avond!

Afgelopen donderdag reed ik naar huis, toen ik onderweg voelde dat het sturen zwaarder ging dan normaal. Geen paniek, maar het ging niet zoals het hoorde, dus snelheid verminderd, naar de rechter baan en achter een bus blijven hangen (op beste afstand want het was zo´n oude Rodoeste diesel, en die stinken een uur in de wind). Omdat het net op een gedeelte was met veel tunnels wilde ik eigenlijk niet op de rechter baan stoppen, dus op hoop van zegen doorgereden tot de afslag Quinta Grande. Nét terwijl ik de auto stilzette voor het tijdelijke bord met 80 km, zag ik dat iets verder een zijweggetje was naar de politiepost. Nou ja, ik vond het al heel mooi dat ik zo ver gekomen was, genoeg was genoeg! De linker voorband bleek helemaal leeg te zijn, dus Assistencia gebeld (zeg maar de Wegenwacht). Ik weet hoe ik een band moet verwisselen (Menno heeft me destijds goed getraind) maar dit was pal naast de rechter rijbaan dus ik durfde het niet aan. Alleen….. Er zijn 2 diensten, en ik bleek maar 1 nummer geprogrammeerd te hebben in mijn mobiel, en ik moest net het andere nummer hebben. Maar ze zouden de melding doorgeven! Ik had ondertussen al mijn gele hesje aangedaan en de gevarendriehoek neergezet, en ben op het gras gaan zitten op een of ander betonnen vat wat daar stond. Na 20 minuten was er nog niemand gearriveerd, dus ik Don gebeld met de vraag of hij het andere nummer had (ik had 800 203040 gebeld). Terwijl hij dat aan het nazoeken was, stopte er een auto van de Assistencia. Binnen 5 minuten hadden zij de band verwisseld, waarna ik weer verder kon rijden. Kostenloos, zelfs het telefoontje was gratis!
Don ging afgelopen maandag met mijn auto naar het bandencentrum, om er twee nieuwe voorbanden op te laten zetten. Alleen bleek dat de lekke band geplakt kon worden! Ze waren allebei nog in goede staat, dus de bandenman vond het onnodig om er nieuwe banden op te zetten. En trouwens, deze maand moet mijn auto gekeurd worden en dan moesten er dezelfde type banden op zitten! Dus Don herhaalt nogmaals dat hij er daarom ook TWEE nieuwe banden op wilde hebben, maar nee hoor, plakken was voldoende. Nou ja, als de beste man niet verkopen wil dan niet! Enige tijd later en 5 euro armer verliet Don het bandencentrum weer. Inmiddels ben ik al weer 2x op en neer geweest, probleemloos. Houden zo!

Oh ja, ik had dus 800290290 moeten bellen, zij passen op de snelweg. Het is inmiddels geprogrammeerd…

Marijke ging vrijdag op stap met een missie: zij zou met twee naaimachines thuiskomen! En… de is missie geslaagd!!!

Rond kwart over 12 stapte ze de betreffende winkel binnen, en vroeg naar de Brother JS-23 in de etalage. Jawel, ze hadden zo´n exemplaar in voorraad! Nee, het exemplaar uit de etalage werd niet verkocht, maar volgende week vrijdag kwam er weer één binnen… Maar Marijke´s missie was thuiskomen met twee machines! Dus nog gekeken naar de Pfaff´s die er stonden, en toen vertelde de meneer dat hij nog een andere Brother had staan. Hoeveel die moest kosten wist ie niet precies, hij zou wel even bellen met het vasteland…

Inmiddels waren er diverse andere dames binnengestapt, die bij toevallig ook allemaal geïnteresseerd waren in naaimachines en/of toebehoren. Eén mevrouw wilde de 2e Brother wel hebben, maar Marijke was kordaat en zei: não, é minha! Een andere mevrouw had zelf ook een JS-23 en was er erg tevreden over.

Inmiddels was de prijs van de andere Brother ook bekend. Iets duurder, maar dan krijg je ook twee knoppen (de mijne heeft slechts 1 knop) en een hoes kado. Dus Marijke betaalt (rond half 2) en ze zou op stap met de twee apparaten. Maar nee, dat kon niet! De mevrouw van de winkel is met haar meegelopen naar de parkeergarage, want het was ondenkbaar dat een klant met 2 apparaten moest sjouwen….

Zaterdagochtend troffen Marijke en ik elkaar bij de kapper, en na afloop hebben we een kofferbakruil gedaan: Marijke een stapeltje bankbiljetten en ik een doos met touwtje eromheen… Ik heb mijn machine al uitgeprobeerd, en totnutoe ben ik erg tevreden! Zodra het eerste resultaat klaar is zal ik een foto laten maken…

Marijke, nogmaals bedankt voor al je geduld!!!!

Vandaag had de postbode het maar druk met ons: drie pakjes!

- Eén uit Nederland voor ons allebei: de fotoshow van Wim & Bas van hun vakantie 1,5 week geleden.
- Eén uit Luxemburg voor Don – met betrekking tot zijn verborgen liefde… Don had dit geheim al onthuld aan Wim & Bas, die onlangs voor bevrediging konden zorgen… Maar nu dus nog meer… Strip….boeken! Schijnt heel ongewoon te zijn voor een Antilliaan!
- Eén voor mij – met betrekking tot mijn carrière? “Als de eigenwijze Girl wordt ontslagen bij de organisatie waar ze zich al 2,5 jaar het vuur uit de sloffen loopt voor haar tirannieke bazin, slaat de paniek toe. De afwijzingsbrieven voor een nieuw baan stapelen zich op. In een wanhopige poging om toch wat te verdienen, solliciteert ze bj My Company, een internetportaal voor vrouwen. Al snel blijkt dit geen droombaan, en terwijl Girl probeert het keiharde bedrijfsleven te combineren met haar idealen, belandt ze van de ene bizarre situatie in de andere.” Oftewel veel leesplezier!

Dank jullie wel lieve Sinterklazen!

Maja meldde me dat de Hema een actie heeft: 20% korting op cosmetica. Tijdens de aprilvakantie heeft ze decolleté-crème voor me meegenomen, die goed bevalt. Dus op mijn verzoek heeft ze nogmaals ingeslagen… De hele voorraad is opgekocht!!!

Gelukkig bleek de Hema in Luxemburg een niet al te ruime voorraad te hebben… Die 2 (twee) extra potjes crème passen altijd nog wel in de koffers…

Snel … nog een likje verf … want de president van Portugal komt over een half uur eraan!

Dit beeld zegt me twee dingen:

• Portugezen doen vaak dingen hier op het allerlaatste moment;
• Wie beweert nu dat ze geen rekening houden met de veiligheid.

Sinds de 2e week van januari rij ik (tijdelijk) weer in een huurauto. Dit omdat ik een inspectiebezoek gedaan heb met een Duitse klant van ons. Daar de collega die de auto normaal gebruikte op vakantie is, kon ik er tot eind januari in blijven rijden…

Geintje!!! In werkelijkheid is het een Nissan Micra.

Toen deze foto genomen is op de Palheiro Golf course, miezerde het. Aangezien ik onherkenbaar zou zijn achter de voorruit, moest ik wel even buitenboord hangen voor het maken van de foto. Gelukkig was het zicht goed genoeg om probleemloos te rijden. Trouwens nooit geweten dat je zo kan slippen met een golf-buggy, maar ik ben weer een ervaring rijker. Stilstaan op vijf centimeter afstand van je voorganger is toch wel voldoende???