Bananen Eiland

Eindelijk weer een berichtje van mijn kant. Alles gaat goed, maar er is gewoon teveel te doen op hetzelfde moment. Dit jaar verwerken we in april meer groepen dan vorig jaar, en dat terwijl we het met z´n tweeën doen in plaats van met z´n drieën. Okay, we hebben twee nieuwe collega´s, maar 1 is gericht op de meeting industry en de andere is net begonnen en moet alles nog leren. Dus verlaat ik kantoor vaak niet voor half 8, zodat ik na het avondeten weinig puf meer heb om achter de PC te kruipen.
Het bloemenfeest hebben we weer overleefd, voor veel organisaties toch de meest drukke week van het jaar. En op de een of andere manier lijkt iedereen een beetje gek te worden tijdens deze week. Normaal gesproken heb ik groepen waarbij het programma niet veranderd hoeft te worden, maar tijdens de bloemenweek willen tour leaders plotseling van alles en nog wat extra gaan bezoeken. Neem daarbij nog een storm-dag waardoor alle excursies afgezegd moesten worden, en je kunt je wel voorstellen dat er heel wat gejongleerd moest worden. De telefoonmaatschappijen hebben uitstekende zaken gedaan, met alle telefoontjes en SMS´jes heen en weer! Neem nou 1 bepaalde groep: het bezoek aan de Orchideentuin stond gepland voor half 11 (men krijgt een rondleiding van de eigenaar, vandaar dat het op afgesproken tijden gaat). Belt de gids: ze willen dit toch liever om 12 uur doen… Niet dus, want dan staan er al andere afspraken gepland!
Maar ach, dat maakt deel uit van het werk en we klagen niet! Natuurlijk kan een groep onverwachts als extra de Monte Palace tuin of de grotten in São Vicente bezoeken, maar dit kost wel extra tijd voor de buschauffeur en de gids (ze zijn langer bezig dan oorspronkelijk gepland), dus naast de entreekosten moet hier ook voor betaald worden.
Ondertussen zijn we ook al weer druk bezig voor 2009, de eerste groepen zijn al bevestigd. Voor mij staat eerst nog een grote klapper aan het einde van dit jaar gepland: een groep van 100 mensen die het vuurwerk komen bewonderen.
We gaan dus gewoon door, en blijven vooral ademhalen en lachen. De sfeer in het team is uitstekend, en dat scheelt een slok op een poncha!

Sinds de 2e week van januari rij ik (tijdelijk) weer in een huurauto. Dit omdat ik een inspectiebezoek gedaan heb met een Duitse klant van ons. Daar de collega die de auto normaal gebruikte op vakantie is, kon ik er tot eind januari in blijven rijden…

Geintje!!! In werkelijkheid is het een Nissan Micra.

Toen deze foto genomen is op de Palheiro Golf course, miezerde het. Aangezien ik onherkenbaar zou zijn achter de voorruit, moest ik wel even buitenboord hangen voor het maken van de foto. Gelukkig was het zicht goed genoeg om probleemloos te rijden. Trouwens nooit geweten dat je zo kan slippen met een golf-buggy, maar ik ben weer een ervaring rijker. Stilstaan op vijf centimeter afstand van je voorganger is toch wel voldoende???

Marcel scoort de laatste tijd hoog met Hollandse specialiteiten. Eerst had hij al oude kaas meegenomen voor Don (en mij natuurlijk ook een beetje), gisteren heeft hij een deel van de Nederlandse bevolking op Madeira van heerlijke oliebollen voorzien, en morgenavond zijn Don en ik uitgenodigd voor een andere Hollandse specialiteit… Speciaal ingevlogen vanuit Nederland… het begint met een F en eindigt met een L…. meer verklap ik niet

Woensdagavond ga ik weer in mijn favorieten Espetada-restaurant eten: de Adega da Quinta. ‘s Morgens haal ik namelijk een Duitse dame van het vliegveld voor een inspectiebezoek van een paar dagen, en dan is het altijd handig als je jezelf indeelt op de onderdelen die je leuk vindt… Donderdag en vrijdag ga ik overdag met haar op stap, donderdagavond neemt Dalila het diner waar en vrijdag Carmo. Zo kan ik naar Portugese les en heb een avondje vrij. Zaterdag overdag ben ik weer aan de beurt, en ik zou het eerlijk gezegd niet erg vinden om het afscheidsavondeten in Restaurante do Forte bij te wonen (één van de toprestaurants in Funchal). Zondagochtend regel ik een taxi om haar weer naar het vliegveld te brengen: 08h40 vertrek vanuit het hotel vind ik toch een beetje te vroeg… ‘s Avonds “afscheids”etentje met Janine en Claus, voordat Janine naar Duitsland vertrekt om daar een goede maand later te gaan bevallen.
En dan is de 3e week van Januari ook al weer voorbij, pfffff… Mensen zeggen wel eens dat het een lange maand is hahaha….

Sommige meubelstukken maken heel wat mee in hun leven. Neem nu de banken van M&M: van Duitsland naar Arco da Calheta, van Arco da Calheta naar Fajã da Ovelha en van Fajã da Ovelha naar…. Arco da Calheta!

Weliswaar in het naastgelegen appartement, maar dus bijna weer terug op hun oude stekkie. Zelfs weer vervoerd in hetzelfde busje…Oftewel M&M hebben nieuwe banken gekocht, en wij kregen hun “oude” banken. Hoewel de staat van het leer minder goed is dan van de banken die we hadden (dat krijg je nu eenmaal met twee kittens in huis), is het model van deze banken beter. Hoger, diepere zitting, kortom aangenamer zitten voor langere tijd.

Gisteren hebben we een soort vroege voorjaarsschoonmaak gehouden. De garage weer eens onder handen genomen, evenals de twee extra slaapkamers (hoe meer ruimte hoe meer troep een mens bewaard). Voorlopig staan de oude banken verdeeld over beide kamers, maar misschien dat Noud&Peter hier binnenkort tijdelijk gebruik van kunnen maken. Mooi doorgeefsysteem toch?

Don is het jaar hoe dan ook bijzonder begonnen. Hij is donderdag en vrijdag naar Lissabon geweest, om daar de netwerkvoorzieningen in het nieuwe kantoor van JC Tours te regelen. Dus donderdagochtend om 6 uur werd hij opgehaald bij het kantoor in Funchal, en even na negenen arriveerde hij (samen met 1 van de managers) in Lissabon. Vanaf dat moment was het buffelen (dus echt geen tijd voor Ikea/Decathlon bezoekjes), maar uiteindelijk is alles gelukt, men kan aan de slag maandag!

December heet laagseizoen te zijn, maar toch is het behoorlijk druk! Dalila heeft de afgelopen twee weken vakantie gehad, dus verwerkte ik haar mail ook. Gevolg was dat ik zelfs mailtjes in het Spaans en Frans beantwoord heb (al moet ik eerlijk zeggen dat op het Franse mailtje een volgende vraag in het Engels volgde hahahaha).

Verder is de tijd aangebroken van Kerstborrels en -dineetjes. Afgelopen woensdag was de borrel van Hotel Girassol, een hotel wat ik totnutoe alleen van de buitenkant kende, dus geprofiteerd om het hotel alvast wat te verkennen. In januari zullen we een uitgebreider bezoek brengen, waarbij we ook een kamer gaan zien.

Donderdag was de befaamde borrel van “”The Madeira Wine Company”. Na de Portugese les ben ik toch nog even heengegaan, deze borrel is zeer populair bij de gidsen en altijd goed om de contacten te vernieuwen. Als altijd gezellig, maar helaas geen prijs gewonnen (het weekend naar Porto voor twee personen klonk wel heel aantrekkelijk), maar dat geeft niet. Als het zonnetje maar in je hart schijnt hahaha….

Vandaag, zaterdag dus, ben ik op stap geweest voor een FamTrip. Ontbijten in het CS Madeira, Palheiro Golf bezocht, restaurante do Forte bezocht, lunchen in Casino Park, en daarna nog even naar Câmara de Lobos en Cabo Girão. Vanavond hebben ze afscheidsdiner in de Vila Cipriani, het Italiaanse restaurant dat bij het Reid’s hotel behoort, maar daar hoefde ik niet bij aanwezig te zijn. Jammer vanwege het heerlijke eten, niet jammer omdat ik nu lekker thuis ben!

Gelukkig is Dalila maandag weer terug, en voor komende week staan er (nog) geen etentjes en borrels gepland. Wel een leuke avond op zaterdag, maar daarover later meer…

Het einde van een jaar leent zich uitstekend om eens terug te kijken, en natuurlijk nog meer om vooruit te kijken. Wij hebben dit gisteren gedaan met het werk: ‘s ochtends tijdens een bijeenkomst in het Reid’s Hotel en ‘s avonds tijdens een etentje in restarant FX in Funchal.

Gestart op 1 maart 2006 met 4 medewerkers, mogen we gerust zeggen dat JC Tours in die bijna twee jaar uitgegroeid is tot een volwaardige DMC (Destination Management Company). In januari wordt een kantoor geopend in Lissabon, waardoor we ook het “continent” (zoals het vasteland genoemd wordt) kunnen verzorgen. Komende week zal het 2e kantoor in Funchal geopend worden, hier zullen twee collega’s van outgoing (voor de Madeirensers die een vakantie willen boeken) komen te werken. Kortom, het gaat goed!

‘s Avonds was ontspannend: heerlijk gegeten, leuke locatie, uitzicht op de haven met al zijn lichtjes, we hebben genoten! De heren kreeg twee flessen wijn en de dames een klein Longchamps portemonneetje, ideaal voor munten (koffie-/parkeergeld) en een lipstick.

Altijd weer leuk om collega’s buiten de kantooruren om te zien: plotseling merk je dat mensen roken, dat hun privé-kledingsmaak toch heel verschillend is dan tijdens werkuren en je praat over andere onderwerpen.

Vanmiddag is een soort verlate Sinterklaas: we gaan ons deel van de Ikea-bestelling ophalen bij M&M!!!!

Vanmorgen heb ik wat oude fotoboeken doorgebladerd, altijd leuk. Het eerste boek dat ik pakte was het boek met de foto’s van de eerste vakantie van Don en mij samen. Begindatum…. 2 december 2002! Oftewel vandaag is het vijf jaar geleden dat ik Madeira voor het eerst bezocht! Grappig om de foto’s weer terug te zien, met de onschuldige blik van toen.
Neem de foto van de haven van Funchal, waar twee cruiseschepen liggen. Nu zie ik meteen dat het om een Costa- en een Aida-schip gaat, toen waren het gewoon “twee cruiseschepen”. Ach ja, op dat moment kon ik natuurlijk niet bedenken dat ik twee jaar later volop in het toerisme werken zou…

Afgelopen weekend ben ik op stap gewenst met 5 Oostenrijkse journalisten, van diverse kranten, de Oostenrijkse WOMAN en Radio Wenen. Zij gaan een artikel over Madeira schrijven, en Radio Wien gaat diverse uitzendingen aan Madeira wijden. De journaliste heeft dan ook interviews met diverse bewoners gedaan, zowel Madeirens als niet-Madeirens. Tijdens de uitzending kunnen luisteraars bellen om vragen te beantwoorden, en de winnaar krijgt een reis naar Madeira aangeboden door Ruefa, één van de grotere Oostenrijkse tour operators (ik verzorg de groepen voor ze).

Eén van de activiteiten die we gedaan hebben is een boottocht met de Rota dos Cetáceos , een nieuwe organisatie op Madeira die zwemmen met dolfijnen aanbiedt. In rubberboten gaan maximaal 12 bezoekers, de “kapitein” en een zeebioloog op route, nadat een uitleg van een half uurtje is gegeven over de filosofie, de aanpak en hoe te handelen. Aan land staan twee uitkijkposten, die doorgeven waar dolfijnen en walvissen gezien worden. De boot gaat deze richting op, maar blijft op afstand dobberen om de dieren rustig waar te nemen. Men probeert de dieren zomin mogelijk stress en ongemak te bezorgen, ze zijn wild en dat moet ook zo blijven. Als de dolfijnen niet in de buurt van walvissen zwemmen, kunnen de opvarenden die dit willen het water in. Maximaal 2 tegelijk, en zonder spatteren en herrie. De dolfijnen aanraken is verboden, wederom geldt ze zijn wild en dat moet zo blijven.

Helaas hebben wij slechts een paar dolfijnen gezien, die in de buurt van walvissen zwommen. Daarom was het niet mogelijk voor de journalisten om te zwemmen (de walvissen kunnen onder deze omstandigheden agressief worden, en dat wil niemand natuurlijk). De organisatie biedt in zo’n geval twee opties: óf nog een keer meegaan en hopen dat het dan wél kan, óf het extra betaalde bedrag terug. Aangezien de journalisten de volgende dag terugvlogen, werd het voor ons de laatste optie. Maar we hebben wel 3 verschillende soorten walvissen waargenomen, fantastisch!

Ik ga binnenkort zeker nog een keertje mee, en zorg dan dat ik het fototoestel mee heb. Mogelijkerwijs krijg ik foto’s toegestuurd, die zal ik dan zeker plaatsen!

Nee, voor ons is dit niet van toepassing hoor, geen paniek! Maar wel voor Casaspider en familie. Over een paar dagen vertrekken ze van Curaçao naar Nederland, en de afgelopen dagen zijn ze druk bezig geweest met afscheid nemen.
Dat deed mij weer denken aan mijn afscheidsfeest van de GGD, inmiddels al weer ruim 3 jaar geleden. De borrel in de Ierse Pub in Haarlem was geweldig, en vooral de overweldigende hoeveelheid tijd die gestoken was in mijn afscheidskado’s. Denk aan de DVD die ter ere van mij gemaakt is (“Een dag uit het leven van Wil, applicatiebeheerder”). De CD die Marlon voor mij heeft samengesteld draai ik regelmatig (en moet nog altijd even slikken naar haar intro), en de klompsloffen doen zowel dienst in de winter (voeten warm te houden) als in de zomer (als stootbumper tussen deur en kozijn). Mijn opblaasvriendje kreeg vakantie nadat Don gearriveerd was, maar het was prettig om gezelschap te hebben in de 10 weken zonder Don (naast dat van mijn ouders en Gea natuurlijk).

Afscheid nemen is belangrijk, om een fase af te sluiten. Daarbij wordt het extra prettig als blijkt dat mensen je waarderen (dat wist je stiekem in je hart natuurlijk wel, maar toch fijn als het bevestigd wordt hahahaha).

CasaSpider, Lucy, Luchiano (9) en Diana (1): Don en ik wensen jullie een goede reis en veel succes in NL toe!

Van Willisha kreeg ik te horen dat ze al verhuisd zijn van de kelder naar boven en van boven naar de kelder. Het verbaaste me toen ik dat hoorde … want ik zou eigenlijk een groot aantal netwerk lijnen aanpassen. Blijkbaar hebben ze dat al gedaan (?) Netwerkbeheerders zullen begrijpen als ik zeg dat ik het gevoel heb dat ik midden in een horror/thriller film bevind. Je opent langzaam de deur en dan …

Nou ja, morgen ga ik de deur openmaken. Ben uitermate benieuwd wat voor vindingrijkheid ik zal tegenkomen. Een gebruiker die de netwerkkabels heeft omgewisseld (Aw! The horror! The horror!!)

Met een beetje geluk hoef ik dan niet de hele dag op kantoor te zijn en is klus snel geklaard. Kan ik me dan verheugen op een Espetada avond met vrienden.